Contos de estrelas e limons

Canto nos custa admitir isto: Non teño nin idea da evolución dos datos. (O gran problema dos estudios evolutivos). Ole por Anuncios, a quén non lle quedou mais remedio que dicer: Non sei porque fluctúa o meu índice de Top of Mind.

Grazas a Tiscar e ao seu radar localizador de eventos, consigo colocar nunhas semáns espeluzantes duas charlas bem interesantes que teñen en común o análise da estratificación de xénero. Dunha man unha, ate agora, descoñecida judy wajcman que ocupou un espazo tan institucional e simbólico como a sede de telefónica (gran vía… moito mais “cercano” que o Distrito C) para falar de mulleres e tecnoloxía. Doutra man, Antoni Gutierrez Rubí ocupou un espazo con tamén moito simbolismo, blanquerna (centro cultural catalan no centro de madrid, ao carón do círculo de belas artes e enfronte dunha das sedes do Instituto Cervantes) para falar de Políticas, un recente libro que podes descargar da rede.

Quedome con moitos flashes. Entre eles o xeneroso turno de debate na conferencia de Judy, unha mágoa que neste tipo de conferencias prime o institucional e o horarío, porque había varias mans erguidas cando Castaño deu por concluído o turno de palabras. Moitos simbolismos que, non o vamos a negar, teñen a súa importancia: Dunha banda o espazo ocupado. O feito de que Cierco estivese por alí tampouco estivo mal… e así non caiu a representación na omnipresente Lourdes.

Sorprendeume moito o valor que parece se lle da por fora ao efecto ZP e ás súas ministras. Si, eu tm fun moi feliz cando fun coller o xornal e mirei a unha muller embarazada pasando revista a filas, tamén cando lembrei que era catalana, tamén cando lembrei certas declaracións pacifistas. Sei da importancia de ocupar espazos simbólicos, de abrir territorios cara a normalización, de por unha e outra vez a desigualdade no estrato superior do poder (simbólico, económico, chámalle como queiras)… pero o problema é que comezo a detectar na socicedade un certo efecto moda no sentido máis pexorativo do termo: non pode ser isto malo para as aspiracións de quenes loitamos por unha superación da estratificación / desigualdade de xénero? Por outra banda… está o feito de que non sei ata que punto, en vez de quebrar o teito de vidro, estamos impulsando que algunhas elexidas poidan subir enriba do teito de vidro.

Seguindo con Judy, abriu un interesante debate que recolleu Eva: as TIC posibilitan que a muller poida ter unha relación salarial mantendo as tarefas reproductivas, mentres estas se van desdibuxando socialmente. O problema semella ser o de sempre: o teletraballo desdibuxa (ese é o pulso social que tomamos) as fronteiras entre o laboral e o persoal. Introduce na intimidade do fogar (o espazo por excelencia) a relación salarial e o gran problema é que dotamos á muller dunha autonomía económica (algo fundamental, sen dúbida) pero poñéndolle unha nova cadea: unha relación salarial na que as TIC serven para incrementar as horas / espazos de traballo.

Da presentación do libro Políticas… pois quédome co libro (que non é pouco). No turno de palabras pediríalle a Toni que falase das TIC (que el algo disto sabe) e do impacto destas na súa carreria política. Tomo prestado da xente das Indias un video onde se mira algo da presentación (e a Carmen Castro).

aínda que eu sonvos máis do toxo o día das letras: nunca é unha mala ocasión para festexar o libro. Eu fágoo dende a miña pila particular: bó día a tod@s!!

Onte fun, como sempre que podo, ao mobile monday no ie. A verdade é que sorprende ver a baixa asistencia para un acto suspostamente con tanto contido… agora bem, despois de mirar as intervecións (non imos dicer de qué, non paga a pena) a cantidade do auditorio foi un bó referente do que ía pasar.

E o que pasou foi o de sempre. Un concepto 2.0, apropiado por tres industrias para referenciar un modelo xa existente de comunicación. Ningunha innovación, simplemente a réplica dun modelo que funciona na web cara un dispositivo móvil… i é que o máis interesante das charlas foi constatar o incremento do acceso a internet dende o iPhone e PSP, e os sorrisos cómplices dos ponentes cando falaban da extensión do IPhone como un dos principais drivers cara o uso da IM.

Plano a non poder máis. Aburrido e Soso tm.

Coido que son aberto dabondo para a música. Teño algo máis de 1100 discos, todos comprimidos e arquivados en mp3 porque a miña vida itinerante non me permite ir polo mundo adiante coas caixas dos CDs, que xa teño suficiente cos libros. Hai dous grupos que me abriron panoramas completamente novos, grupos que pertencen a iso que logo chamaron post-rock e que (creo) xa non está de moda: Godspeed you back emperor! e Sigur Ros. Podería botar horas falando de Sigur e Godspeed, e dos grupos que saíron o seu carón: Matmos, Silver Mt Zion Ochestra bla bla bla. Por Sigur Ros comecei a escarbar na música de Islandia, Noruega, Finlandia e demáis, e cheguei ó paraiso apodado Jazzland Records. Primeiro foi Beady Belle, logo Wibutee e agora escoito a un impronunciable bugge wesseltoft… que seica reinventou o Jazz. Non teño claro aínda se me gusta ou non, semellame un pouco presuntuoso nalgunhas cancións, un ‘quiero y no puedo” noutras e unha delicia nas demáis. A min o Jazz non é que me guste demasiado, comezo a entrar nel por vías indirectas, moitas veces teño a sensación de que me están tomando o pelo, pero como iso pasa tamén moi a menudo na vida real, pois non me preocupo. Escoitade a Sigur, a Godspeed, a Finlandia, a Noruega e se podedes a Bugge wesseltoft ou Wibutee… músicas posíbles para noites frescas de febreiro.

(Post recuperado do anterior “Contos de estrelas e limóns“)

Si, continúa facendoo… hoxe almorzamos con datos curiosos de TNS que paga a pena mirar con moito tino. A subida de Mercadona é continua en todo estado… rozando o 20% de cuota en valor e superando amplamente aos seus competidores. Unha das cousas que mais me gusta é o mapa:

Mercadona aínda non sae na foto galega… pero moito ollo: estamos no sitio máis lonxano á sua producción (levante) e está facendo fortes esforzos de loxistica para a ocupación do norte. Todas cadeas “perden” no país, posiblemente porque mercadona comeze a rañar pouco a pouco. Gadisa, pese a “Vivamos como galegos” baixa en 2,3 puntos (o movemento máis forte no país e un dos máis grandes no estado): ¿Que pasa en Gadisa?

¿como funciona un blog? Suponse que un ten que publicitalo entre os seus amigos ou pola contra debe deixalo á boa ventura de Deus, a que o pseudointelectuais como os de Arcadi Espada invadan este sacro terreo?

Aínda non temos todos cámaras no noso fogar, pero moitos contamos a nosa vida na rede, nunha mezcla de voyeurismo e curiosidade ociosa que nos leva cara non sei moi ben onde. Ata nontronte os diarios viñan acompañados por unha chave pequeniña e un candado que nos apresurábamos a botar ó rematar de escribir aquelas que sentíamos, pensábamos ou descubríamos. Hoxe, os máis coitados desnudamos pouco a pouco certas facetas da nosa vida, as que creemos máis interesantes ou, no meu caso, aquelas que me chaman a atención porque non creo que na miña vida teña demasiadas cousas interesantes… perdón, minto, si que as teño pero non as quero compartir, a ninguén lle interesa saber o que eu non quero contar, es mío, solo mío y no lo compartiría por nada. A miña abuela fliparía un pouco se lle conto que relato a miña vida en Internet… Ela escoitanos falar ós meus tios mailo meu irmán de que en Interné baixamos películas, collemos discos, me mandan fotos, traballos, que falo coa xente… eu nunca me parei a explicarlle que é… e coido que non o sabería facer moi ben.

Un domingo, despois do cocido e da sobremesa, fixen a maleta para marchar á Coruña, onde estudiaba. Tiña a maleta chea ata on poder máis con laranxas, pasta, patacas, libros, discos… maila roupa. A miña abuela colleume unha fiambrera (agora seica lle chaman Tapper) e comezou a botar uns grelos, touciño, un chourizo, costilla… a miña nai preguntoulle para qué estaba enchendo esa fiambrera: “para que leve o teu fillo a coruña”, “pero non ten sitio na maleta, xa non lle colle” dixo a miñanai. “Que o mande por Interné” espetou toda chea de razón a miña abuela. Non vos quero contar ás risas que nos botamos, pero o mellor de todo foi a cara da miña aboa, que continuou enchendo o tapper sen moita convicción… é que esta tecnoloxía estará realmente madura non cando todos contemos a nosa vida nela, senón cando un bó cocido de inverno se poda ‘adjuntar’ e enviar a uns cantos kms de distancia.

(Post recuperado do anterior…Contos de estrelas e limóns. Non é que vaia poñer absolutemente todos os post de novo, non estou no medio dun ataque de vagancia. A cuestión é que estou a facer experimentos para importar aqueles posts e non atopo o xeito de facelo)

Son duas das musas de medio universo, facendo un cover brutal dunha canción mítica… que, por certo, se mira mellor en unvlog.

No principio foi Sade. Cada vez que escoito algúns dos seus discos a casa énchese de névoa, fai un pouco de vento e un frio seco, como o de madrid, ese frio que se evita con roupa, porque hay moitos máis tipos de frío e o peor que coñezo non ten nada que ver coa temperatura exterior. Dicía que Sade foi o principio acompañada por Van Morrison. Logo os Tindersticks. Lembro que lle roubaba ó meu compañeiro de piso o walkman despois de comer e percorría a Ronda do Outeiro dende a Sagrada Familia ata Riazor para chegar a clase tarde, sempre tarde. Nesas camiñatas coñecín a grupos de nome impronunciable, a un par de mormóns (Elder & Elder) e ós Tindersticks. A min nunca me gustaron os paraugas e nunha cidade como coruña son pouco operativos, tanto no seu manexo cotiá como na súa esperanza de vida. Tiña un bó abrigo deses que non deixan pasar o auga e unhas boas botas, que xunto co diskman de servían de medio de transporte durante os 25 minutos que tardaba en chegar á cidade escolar. O recordo máis fresco que teño é ir camiñando ás tres e media da tarde, chovendo a cántaros, as rúas molladas, esvaradizas e baleiras… e stuart stiples susurrando canción tras canción, she’s gone, mistakes e sentindo primeiro como as pingas facían tan pouco operativas as miñas gafas como o paraugas que nunca quixen… e logo como a choiva e os meus defectos oculares pintaban fermosas esceas cunha banda sonora moi especial.

A voz de stuart stiples é comparable en moitos sensos á de Tom Waits, cheira a whisky… quizáis un Jameson por iso da calidade, a choiva, a névoa… cheira a cocido de porco e a augardente de herbas.

O tempo foi pasando, os pisos, compañeiros de idem, cursos, cursiños, apuntes inútiles, profesores idem, e catro anos despóis, unha primaveira unha rapaza que non coñecía invitoume a un concerto dos Tindersticks no outono… froito desa unión naceu o noso Stuart, que xa ten dous anos e dous meses

(Post recuperado do anterior…Contos de estrelas e limóns)

Quén non tivo unha dura presentación sobre os formatos corporativos? Quén non recebeu unha reprimenda por saltarse os formatos corporativos? Eu, nos meus anteriores tres empregos tiven (con distinto calibre) problemas deste tipo. Eu gostaría ser Lessig facendo presentacións, pero a natureza do noso traballo é un pouco diferente e non permite que eu faga powerpoints como os seus.

O caso é que (vía Adaptive Path) no pasado CHI’2008 (fai uns días en Florencia) presentouse un paper sobre a potencial aplicación do comic como forma de presentar resultados. Supoño que a idea é ir un pouco máis aló das Persoas e representar de xeito gráfico as principais aprendizaxes do traballo de campo e da análise. Eu non miro a nin un só dos clientes cos que traballei lendo un informe en powerpoint. Posibelmente aínda non estemos preparados… pero aquí queda isto:

Using Comics to Communicate Qualitative User Research Findings, por Evangeline Haughney. Pódese descargar premendo eiquí.