Contos de estrelas e limons

Non foi igual que fai un ano. Desta vez o cartel era outro… menos espectacular, pero… menos da unha pedra. O mellor, pra que negar a evidencia, foi o concerto de athom rumba: grupo de euskadi, con bó directo, con cancións e con show. Decepcionante a habitación bermella e moito millor do agardado os domingueros.

La Buena Vida deu un deses concertos que fan historia e que provocan histeria. Iranzu cantou todos os hits no que era o último concerto ata que o ano que ven, xa sen o seu embarazo, volten coas novas cancións, que, todo hai que dicilo, non foron o mellor do concerto. Crearon ambiente, empatía co público e fixeron esquecer o calor, o cansanzo e sobre todo souberon evitar a frialdade e lexanía dos concertosdos festivais. Simplemente, e como case sempre, xeniais.

Morcheva = presuntuosos e aburridos.

E o fin de festa foi o show de Beck. Non foi, musicalmente, o mellor concerto… pero sí foi un show increíble. Algunhas fotos en flickr

Lento pero viene
el futuro se acerca
despacio
pero viene

hoy está más allá
de las nubes que elige
y más allá del trueno
y de la tierra firme

demorándose viene
cual flor desconfiada
que vigila al sol
sin preguntarle nada

iluminando viene
las últimas ventanas

lento pero viene
las últimas ventanas

lento pero viene
el futuro se acerca
despacio
pero viene

ya se va acercando
nunca tiene prisa
viene con proyectos
y bolsas de semillas
con ángeles maltrechos
y fieles golondrinas

despacio pero viene
sin hacer mucho ruído
cuidando sobre todo
los sueños prohibidos

los recuerdos yacentes
y los recién nacidos

lento pero viene
el futuro se acerca
despacio
pero viene

ya casi está llegando
con su mejor noticia
con puños con ojeras
con noches y con días

con una estrella pobre
sin nombre todavía

lento pero viene
el futuro real
el mismo que inventamos
nosotros y el azar

cada ve más nosotros
y menos el azar

lento pero viene
el futuro se acerca
despacio
pero viene

lento pero viene
lento pero viene
lento pero viene

Mario Benedetti

“… Cales son as razas para as que o traballo é unha necesidade orgánica? Os albernienses na Franza, os Galegos, eses albernienses de España…”

Paul Lafargue, “El Derecho a la Pereza“. Editorial Fundamentos. [Ed orixinal de 1880]

Xa teño un novo fogar nun barrio castizo dunha vila de Castela. Teño uns nevera nova, na que meto uns zumes de cebada, e uns mostos fermentados, agardando á festa de inauguración… porque ¿haberá mellor día para inaugurar un piso? Aínda así, buscamos novos lugares e novos compañeiros a menos de 500kms para festexar a noite do 19-X ¿hai alguén ahí?

Non pode ser. Négome a aceptalo. Facía moitos anos xa, pero tamén hai moita basura polo medio. ¿Podese pasar da mediocridade á excelencia en tan pouco?… pero, deixame ordenarme, deixame contalo bem. Primeiro escoitei “rumores”, atopei ao meu irmán falando cun tipo que toca a guitarra e falaban diso… ambos saben do que falan e eu pensei que estaban de coña, aínda que porsiacaso acudín á mula para baixalo. Os cinco minutos esquecinme… e este fin de semana, facendo limpeza atopo o ficheiro comprimido: extraer e “add files to winamp”.

Logo ven o peor. Non sabía que escoitaba. Miro o nome do grupo. Remata a primeira canción e volto a poñela co temor de que a segunda sexa horríbel. Cando dixero a primeira paso á segunda e desconcertado collo o mando para subir o volume. Non pode ser!!!! Escoito un “bó disco”, deses enteiros, homoxéneos… teño que mercar un ipod deses para podelo escoitar na rúa. Hainas mellores que outras, hai que recoñecelo, pero isto tíñano tamén aqueles dous discos que fixeron Istoria fai tanto tempo ¿onde estarán? Xa teño un argumento para ir ao Fib. Xa teño un bó disco que escoitar: Dont believe the truth!!!