Contos de estrelas e limons

Vía TodoNada chego a un lugar da miña infancia. Segundo o ine está habitado por 608 persoas, e hai 32 mulleres mais ca homes. Agora bem, nesta parroquia do concello de Cabanas existe un blo bem coñeiro, Naraío Nazóm. Paga a pena pasarse e rir un pouco, aída que eu prefiro o post de foster ao da bosta que enlaza Mari Rien Tout. Ai que lembranzas que saudade… “se irán se perderán se irán se perderan como lagrimas en la lluvia…”

fon, seguro que escoitaches falar sobre este tema… ata o punto de colarse na xornada do luns e de monopolizar o permanente debate entorno a diferentes estándares e tendencias na rede. Algúns póñenlle pegas á parte tecnolóxica, como Mario e outros, aos que non enlazo, critican o talante mercantilista e o savoir faire de Martin… aínda que non serei eu quen fale mal dalguén que fixo o que fixo con Jazztell ou Ya.com. Non sei se é un vendedor de fume ao que lle sairon ben un par de proxectos, pero tampouco me importa excesivamente… eu o que quería é falar sobre a parte máis social deste proxecto.

O proxecto FON baséase en dar acceso WiFi de balde empregando a “colabouración” dunha rede de usuarios de ADSL que poñen a disposición da entidade parte do seu ancho de banda a cambio de duas cousas: poder conectarse en calquer lugar de balde coa rede FON e parte dos beneficios que xenere a súa conexión inalámbrica.

A primeira enmenda é á totalidade. Existen proxectos similares en moitos lugares. As Redes Cidadás de Catalunya levan abrindo diferentes puntos WiFi (de xeito ilegal, claro) á cidadanía. Cando estiven en BCN fai cousa de 6 meses era posíbel acceder en toda a cidade a varios puntos wifi de balde. En madrid o movemento e a aposta mais forte está vencellada aos hacklabs e a proxectos como lavapies wireless, un proxecto que leva en marcha varios anos e no que a “saida á rede” é só unha das opcións. Botarlle un ollo a Smartmobs (tanto o libro, que a JJ non lle gustou, como á web), non está de maís… e pódese ver como a ubicuidade é unha pauta social emerxente, na que FON posiblemente teña cabida como servizo pero ¿tería éxito?

E pasamos ao tema clave: a cooperación. Hai algo “especial” na rede que podemos chamar “Etica Hacker” que choca frontalmente coa filosofía deste proxecto. As Smarts Mobs son multitudes intelixentes que cooperan, na meirande parte dos casos, de xeito desinteresado. A rede actúa como vehiculador de sinerxias (…) e provoca que, como como Kohfam, xentes se poñan a colaborar en proxectos con descoñecidos por pouco máis que un “intanxible” como é o “status” nunha comunidade concreta. I é que no fondo, detrás de todo o debate de Fon-si-Fon-Non está unha concepción vital e, sobre todo, unha concepción da cidadanía dixital. ¿É o ser humán un actor racional que busca maximizar sempre a faceta económica? A resposta é un rotundo Non e exemplos disto temolos a mansalva. ¿Pode máis a Ética Hacker e intanxibles como o “status” ou a lóxica mercantilista? No mundo real non o dubidamos, a lóxica mercantilista… pero a Rede é diferente e o caso que documenta Pau Contreras pode servir de perfecta ilustración.

Hai espazo para Fon: Si. Será FON a próxima revolución social como pretenden vendernos: Non. Traballa sobre unha tecnoloxía en decaída (o futuro é o WiMax), xa existen proxectos similares descentralizados… e a lóxica da rede non vai cara a centralización vai cara a comunidade, e as leis de Reed e Metcalf apuntan cara iso.

Cánsome de escreber… pero o tema non deixa de poñerme dos nervios. Agora cada quen ten que decidir e facer apostas ¿funcionará Fon ou non?

Hoxe é posiblemente a historia máis enlazada do blogmillo, aínda que eu dixerina do mesmo xeito que descubrín ao autor, lendo medio durmido o país, cun café deses que custan 30ctms, de máquina en vaso de cartón. A nota do país e escueta e non cita o que comenta a dona de Eduardo no seu blog:

Aínda non sei moi bem porqué, supoño que parte da culpa téñena o feito de que coñecín á miña muller na rede, en foros, chats e mensaxerías instantáneas. Tamén pode ser porque a rede, contra o que pensa a meirande parte da xente, incrementou o meu capital social, relacional ou como queira chamarse. Fixen bós amigos a través da rede, e a rede permitiume reforzar relacións que doutro xeito serían inviabeis. ¿serei bicho raro? non o creo… Coñecín a… uns 20 bloggeiros, galegos, cataláns e españois. Entre eles a “estreliñas” como Candeira, Escolar, Dans, Merelo, López de Ávila… pero tamén a xente moi moi extraña, frikis “puros e duros”, aínda que nunca deixei de asistir a unha quedada que tivese programado.

Como curiosidade podo dicer que non coñecín a nin unha soa bloggeira, non, tampouco a TodoNada. Teño pendente un artigo con tintachina, intercambiei mailes con AllNothing, pero no more… definitivamente isto é terreo masculino… ¿alguén ten hipóteses? (eu si! , Lean MI LIBRO)… en fin

Todo isto ven a conto de que leo por eí que Diego Levis publica un libro titulado “Amores en Red” e, vencellado ao libro sae unha bitácora que convida ao ciberespazo a “compartir o relato de experiencias afectivas empregando internet”. Mágoa que todos estes libros non teñan versión dixital e teñamos que gastar os cuartos neles…

Chove en madrid. Unha vez mais comezo a recuperar horas ao día para facer cousas tan sinxelas como ir ao cine, achegarme ata o reina sofía, ou comezar a buscar as castañas polos postos do centro. Lembro que en “El Viejo Topo”, revista que ten unha das mellores críticas cinematográficas das que coñezo, se criticou moito o rol da muller en “los lunes al sol”… e certo que é o papel da muller é sempre secundario, sempre tragando e aturando. Non sei se por estas ou por outras razóns, o meu tocayo en Princesas aborda tres temas cruciais no análise de xénero: a inmigración, a violéncia de xénero e a prostitución.

O filme, no estético, é precioso. Igual que fixo en Barrio ou en “los lunes al sol”, León foi quén de captar que hai debaixo desta cidade de oficinas, despachos e administracións. Manu Chao ponlle a mellor das Bandas Sonoras e algúns no cine aplauden cas pálpebras. Da gusto as veces pegarse un empacho de realidade, ver que alguén e capaz de sacar a foto fixa, poñela en perspectiva e non esquecer que se vas de Mar de Cristal a Princesa pasas pola estación Esperanza.

Volver… con la frente marchita,
las nieves del tiempo platearon mi sien…
Sentir… que es un soplo la vida,
que veinte años no es nada,
que febril la mirada, errante en las sombras,
te busca y te nombra.
Vivir… con el alma aferrada
a un dulce recuerdo
que lloro otra vez…