Contos de estrelas e limons

O meu compañeiro de pupitre falame dun “caso”. [É importante contar cos dados contextuais, traballo nunha escola de negocios… é dicer, a mentalidade empresarial está por todos lados, ata o punto de asustar]. Logo de analizar o Caso IKEA e ver como o proceso de compra e toda unha experiencia [quitante aos estorbos: os nenos ao entrar, o home pode ir á cafetería, poñenche a cafetería moi moi barata xusto antes de que teñas que ir coller a mercancía para que non estés canso, etc] coméntame o caso da “cidade dos nenos“. Esta experiencia ven de México e realmente é abraiante. Unha cidade en pequeno que, loxicamente, limita as suas funcionalidades ao consumo e ao traballo. Hai bancos, supermercados, aluguer de coches, medios de comunicación, medios de transporte… etc.

a idea é que cada marca subvenciona ou patrocina un dos establecementos. Por exemplo, Ponds patrocina o centro de beleza; Macdonals a hamburguesería, etc. Fico abraiado, en primeiro lugar coa naturalidade que comentan esta iniciativa en termos de fidelización de clientes dende que nacen. Eu mais ben penso na cultura do centro comercial que existe na periferia das grandes cidades. Onde eu vivo está este (por certo, edificado en terreos do caudillo), este outro, este novo… ou para que cortarnos… a lista é longa.

Dende pequenos os rapaces metidos nun centro comercial, nun “no lugar”, embutidos nunha cultura da mercantilización e do consumo… se xa o dícían os proverbios de Salomón: “instrúe ao rapaz no camiño, e aínda cando sexa vello non se apartará del”.

Eu fun un dos privilexiados. Chejei co tempo xusto de colarme na cola, colar a uns vigueses e situarme ben preto do escenario, a sete filas mais ou menos. Tamén fun un privilexiado porque alguén tivo a bem pagar por min os 35€ da entrada… 35 euros, porque de ter que pagalos eu non ía nin de coña. Pero bueno, pagou a pena… Goldfrapp comezou a tocar nun local con media entrada, con xente que non coñecía ao grupo e con moita forza. Non sei porqué pero o escenario era moi “apple”, blanco e de deseño… cairon catro cancións e ao comezo da quinta alguén cortou a corrente do pazo e rematou o concerto. Nadie entendía nada, nadie dixo nada e os técnicos comezaron a desmontar parte do escenario… inenarrable (ou como se diga).

Coldplay fixo un concerto moi bó. A posta en escea estaba currada (unha macropantalla detrás ao estilo U2) e fixeron un bó show. Chris medra no escenario, corretea dun lado para outro, pendúrase de barandillas, toca ao público e fai corear todas e cada unha das cancións ao persoal. O mellor foi un pequeno concertiño que fixeron no medio das distorsións. Tres cancións acústicas, con guitarras, piano e harmónica… pouco máis… i é que non lles fai falla moito máis… en fin, un pedazo concerto

En fin, coincido coas análises, un pedazo de concerto… e o bó se breve…mellor.

Por outra banda… non deixa de chamarme a atención a cantidade de frikis que facíamos varias cousas cos móviles. Por un lado moita xente chamaba aos amigos (supoño que aos amigos e non a descoñecidos) ao longo das diferentes cancións, sobre todo nos hits. Outros, os menos, empregaban a videochamada (só localicei a un). Os mais sacaban fotos do concerto con cámaras de dubidosa calidade. Moitisima cámara dixital, moitas fotografías como estas e moitos vídeos grabados con cámara dixita e videocámara. En moitas ocasións mirabas cara o escenario atopabas cun cento de pequenas pantalliñas… en fin, ríome eu dos DRM! ¿e que aínda non se decata nadie que isto e imposible de controlar? D

Levo cousa dun mes engaiolado con este grupo. Lembranme moito non sei a qué… o feito teño un bucle no winamp con Sigur Ros, Cocoroise e MyDearFlotsam e non son quén de salir del. Axuda, pro favor. A Cocorosie todo o mundo os coñece, son famosos e xa teñen un par de discos na rede, digo no mercado, pero eu gostaría falar dos que ningúen coñece, de Dr.Flotsam…

My Dear Flotsam puxeron a banda sonora da miña boda. Si, a miña dona quería a Neil Hanson, eu a stuart e iranzu… e acadamos o consenso con my.dear.flotsam… tocaron tres cancións… Son amigos, ex-compañeiros de piso, cuñado, blablabla… e para que negalo… non o fan nada mal. Na web, os mp3 para baixar e tostar, se alguen os quixer. A miña favorita… in the other side e Gracepart2.

Merda, caio do cartel do Sonora… Ese algo que consume todo o meu tempo impideme, unha vez máis, facer algo de interese. Gostaríame moito presentar a miña visión sobre os contidos na rede… que posiblemente esté xa moi vista, igual non é innovadora… pero eu estou contentiño con ela. mais coido que entre ignasi, david bravo e Cortell o entretemento está asegurado, así como a calidade

Actualización

¡¡María presentará a rotonda con alas, un proxecto fermoso, creativo e que amosará a praxe logo de tanta teoría. Parabéns polo proxecto, pola iniciativa e polo impacto mediático!