volta á cidade. Estes días pegueime un par de viaxes ao eixo atlántico para duas moi boas causas, bodas e encontros. Sempre é extrano voltar a cidades coma compostela, esta vez da mán dunha organización impecábel que nos entretivo ata deixar as neuronas completamente cansas e saturadas. Cando un prende o ordenador, ao carón de Javier e Mónica, en serio, da pereza escreber. Son moitas as cousas a destilar, e moitas as ideas que teñen que reposar e moitos conceptos escritos na libreta para ver de onde saen.
Pero coincido coa análise que fan moitos, entre eles a propia Mónica, o mellor de todo son as persoas que están detrás, neste caso, dos blogs. Foi un pracer poñerlle cara a moitos (e permitideme que non enlace) e foi un pracer departir tranquilamente con outros moitos… enterarme de cibermaruxeos, máis dos que podía imaxinar, e ver as boas persoas (riquiñas ou raritas) que están detrás das verbas que un adoita ler á coitío.
Saúde a todos!
