Os nosos montes arden bem
Logo dunha longa viaxe de varios meses sorprendo baixando cara a Vigo cunha extraña névoa na ría… conforme ímos achegando o cheiro a eucaliptus queimado substitúe á brisa que adoita invadir o coche cando cruzamos rande coas fiestras abertas… á excitación da chegada é substituída pola rabia primeiro, e logo pola tristura de ver as tomadas de Domaio e Moaña ardendo de xeito paseniño e constante. O corredor está ateigado de lapas, de fume que tapa o ceo, o sol… que o tapa todo.
O sábado esperto coas avionetas buscando auga preto da praia de Loira. O sabado, na praia, leo sobre eses libros que disque tan mal arden, mágoa que a súa materia prima arda a fume de carozo.
