esperando a godot
Agardar. As esperas nunca foron do meu agrado. Non me gusta facer cola no super, no cine, na casa do libro ou na exposición de turno. Nembargantes, grazas a esta profesión tan peculiar que temos, un aprende a pasar o tempo contemplando… contemplando as cestas da compra da xente, contemplando como pasean polos corredores do supermercado, escoitando cómo falan de determinadas películas/actores/directores, dos libros que mercou ou das exposicións que foi a ver. Ten moita razón un dos meus compañeiros de choio: somos cotillas sociais.
Neste caso tócame irme desvinculando dun emprego pouco a pouco. As miñas carpetas cada vez son menos e vounas liquidando xa no medio da apatía, mentres miro como os meus compañeiros e compañeiras cada vez teñen máis choio, en parte porque hai unhas costas menos sobre as que botar choio. Mentres, eu agardo. Párome a tentar interpretar os procesos, as relacións de poder, trato de pensar que faría Mckinsey se entrase nunha empresa coma esta e penso que me gustaría que Salva ou Mario entrasen a cotillear. Fora seica chove… o muro está mollado e agardamos polas festas.
