Contos de estrelas e limons

Estes días circula pola oficina un vídeo que desperta a nosa envexa e afán de superación. Moito falamos do xeito de afrontar o traballo, no meu anterior traballo (en Ikerfel) o meu xefe cronometraba (non é coña) o tempo que falábamos e segundo o seu critério pegábanos o toque por falar, si como na escola. Moitos interiorizan que o traballo é un lugar para sufrir, onde de vez en cando hai que tirar dos recursos dramáticos adquiridos e amosar frustración, cansanzo, hastío, apatía e un longo etc. En xornalimo é o “ambiente de cierre”, en consultoría e marketing son as datas de entrega e supoño que cada profesión terá o seus puntos críticos, onde hai que demostrar ser profesionais.

Nembargantes hai outro tipo de afrontar a actividade laboral… seguen a ser as 8 horas (+extras), segue as ser unha relación na que podemos aplicar as teorías de sempre, peeeeero, como dí Grancomo, cando menos o podemos pasar ben, rodeado de persoas con “flow”.

Dicíamos dun vídeo que anda pola rede (algúns o enlazan, non vou ser eu menos)… paga a pena olhar como unha das empresas clave do momento paran de vez en cando para facer cousas como…

Seguindo a estratexia que tan bó resultado lle dou, Acuarious lanza unha campaña que aos Investigadores de mercado, cando menos, nos pon os pelos de punta e a pel de galiña… pero que no fondo, cando menos a min, me “llena de orgullo y satisfacción”, porque no fondo descrebe unha realidade, porque no fondo non soportaría que isto non fose así.

Fai non moito, traballamos no concepto de Crossumer, un tipo de consumidor que é consciente de que está sendo analizado constantemente e que actúa en consecuencia. Lamentablemente, para abordar a este tipo de consumidor (vale, non é nin tan sequera un 20% da poboación, podedes estar seguros) seguemos a empregar as vellas técnicas estatísticas e a vella escola cualitativa… cando o que precisamos é innovación. De certo que o imprevisible non se pode predicer? De veras que non se pode anticipar o boom dunha tecnoloxía como o SMS ou o fracaso de Minitel? Ou máis bem a velocidade á que estamos obrigados impídenos aprender da experiencia e modificar as nosas técnicas de recollida de información?

Un estudio curioso, con moitas reminiscencia a uns datos que estánse a explotar con moita paciencia (si T, estou nelo…). Non sei eu… a mín o tema de considerar ao MSN como plataforma de blogs dame un pouco a risa, tamén a distribución das demáis me parece curiosa… en fin… unha lectura máis.

Moito fala todo o mundo de twitter… veño escoitando de todo, dende os problemas que dín que supón para a escalabilidade de Ruby (desmentidos), ás aplicacións que pode ter para a investigación de mercado ou na formación. Eu, sinceiramente, só miro que somos os mesmos de sempre flipando cun novo cacharriño. Vale, tal vez porque de sopetón coñezo a unha morea de frikis que están en todos lados, sempre os mesmos en Twitter, en Flickr, en Last.fm, no Messenger, en Skype, no blogroll, en Orkut e supoño que moitos tamén en Xing ou eConozco e demáis aplicacións…

Nembargantes, quero pensar que Pablo ten razón, que twitter fala do futuro!

Logo de pechar etapas… toca comenzar novas aventuras. Dende fai moito tempo levo escoitando falar desta xente, e nada malo! Polo que cando uns e outros me comentaron posibilidades de traballo, pouco me faltou para suplicar…

Endelí, convírtome nun máis de The Cocktail, na súa sección de Analysis, onde estaremos facendo cousas bonitas e divertidas… xogando cos límites do posíbel e, sobre todo, aprendendo sen parar. Os primeiros días coido que serán dias de desaprendizaxes, de desintoxicación de vícios e procesos e doutro xeito de percibir e practicar a investigación e a organización laboral (pero tamén da propia existencia).

So: Hey Boys; Hey Girls, Superstar Djs…. here we go!

Elevamos o nivel de Frikismo! Logo de coñecer á miña muller a través de foros e do IRC, logo de coñecer a moitas persoas que considero amigos e amigas a través da rede, logo de conseguir o meu primeiro emprego e de levalo a cabo na rede, logo de conseguir o segundo grazas á miña análise da rede, o terceiro vía Infojobs… ¿Cómo elevar o nível de frikismo (integración da tecnoloxía na vida cotiá)?

Pois a tarefa non foi sinxela, pero tampouco premeditada. Para os que se pregunta para que carallo serve un blog: non lhe sei moi bem que dicer… Para os que se preguntan para qué demos sirve ler e comentar nos blogs de seres humáns do mundo mundial… pois a mín serveume (ou cando menos foi unha das partes máis importantes) para conquerir un emprego.

Sí, xa me ofrecín á ciencia como obxecto de estudo, pero rexeitáronme, seica por un exceso de metareflexividade… estamos apañados.

Seguro que aos fotógrafos e fotógrafas residentes en BCN lles gustará. Máis dunha vez falamos de cómo empregar a fotografía para unha pseudo-etnografía. Pois da man de CaixaMadrid a exposición “Familias do Mundo” (cunha pouco usábel versión web) é un fermoso achegamento á diferencia. As preguntas máis interesantes, ao meu criterio, a “posesión máis valiosa” e os “desexos pro futuro”, unha forma moi curiosa de medir o que se “ten” e o que se “anceia”.

O certo é que a miña posesión máis valiosa (¿non vale a miña muller?) é o Portatil… máis polo que hai dentro e polo que implica (conexión co ciberespazo) que polo trasto en sí. E… os desexos pro futuro non son tanxíbeis!!!

En fin, un bó xeito para olhar as teses de Inglehart.

[vía BrandJazz]