Contos de estrelas e limons

Semella que a rede camiña cara o audiovisual… unha obviedade da que lle levo escoitando falar a Manolo e Artur, dous periféricos obsesionados coa integración ou relación entre cultura - rede, dende fai xa demasiado tempo. Artur atopou dende sempre ao audiovisual como o mellor xeito de volcar a cultura na rede e, en parte, ese é o traballo que levan dende I2Cat, co concepto dunha Internet2 (moi anterior ao Web2.0): unha rede da cultura, do povo, da xente, da sociedade.

Os datos comezan a respaldar estas intuicións. O PEW Internet ven de publicar un estudio completiño sobre o Vídeo Online. Unha referencia sobre o contexto dos EEUU, que como sabedes é ben particular, con unha penetración do Cabo que non é comparábel en ningún caso aos demáis paises occidentais e cun puritanismo un tanto peculiar, cuestións estas que debemos ter en conta ao considerar que dos entrevistados:

* 37% Miran novas
* 31% Videos de humor ou coñas
* 22% Musica
* 22% Contidos vencellados coa educación
* 19% Debuxos
* 16%Contidos de tele (peliculas, por exemplo)
* 15% Contidos vencellados coa política
* 14% Deporte
* 13% Anuncios

* 6% contidos para adultos

Non me creo esta última porcentaxe, nin eu nin ninguén, pero coido que máis aló do tipo de contidos consumidos, parte da gracia do estudo está en lexitimar o relativo escepticismo sobre os UGC. Tan só un 8% dos usuarios de internet adultos subiron vídeos á rede (un 15% se nos fixamos só nos máis novos), amosando un 19% dos enquisados unha preferencia polos UGC.

Cultura+Video+Rede = ?

Un dos poucos vínculos que me ligaba ao pasado finalizou fai uns días coa presentación do Primeiro(?) Informe sobre “Inhibidores de uso de las TIC en la sociedad española“, un proxecto que me pareceu atractivo cando lía os fermosos estudos da desaparecida iSociety e que medrou ao carón de boa música e mellor xente.

Dito o cal… non quedo moi conforme e satisfeito coas conclusións… e intúo que de haber novos informes cubrirán as lagunas que este deixa aberto. Dicer que a idade é o aspecto fundamental á hora de incentivar o uso das TIC é xustificar un lugar común, algo que, lamentablemente, aínda non podíamos facer no estado. Coñecer e comprender cal é o modelo de apropiación social da tecnoloxía pareceme fundamental!!! Deste xeito, os dous grandes retos para os próximos meses seran identificar e construír modelos e sistemas de indicadores que permitan medir o grado de apropiación social da tecnoloxía e tentar avanzar en indicadores cualitativos da sociedade da información.

Pois non, eu non mo agardaba. Vale que o modelo de xestión da innovación, da comunicación, do trato co cliente de Sony é moi peculiar, pero a PS3 segue a ser a PS3. Fai algún tempo xa que reflexionamos sobre o diferente xeito de afrontar a propia concepción do producto de Sony vs Apple.

Agora, nunha recente enquisa de The Cocktail Analysis os resultados amosan como os “jugones” prefiren a Wii fronte á PS3… ¿canto pintará o prezo como inhibidor? ¿paga a pena dar o salto dun dispositivo específico a un multifunción? ¿Qué prefieres, Wii ou PS3?

Un vídeo moi interesante sobre as tarefas dunha das axencias de publi máis importantes do estado… con clientes en conta como Cocacola e con suculentos “premios” como levar a campaña dos xogos olímpicos de pequín. Neste vídeo contan un pouco a polémica da súa campaña para boccatta.

Un dos espazos que recupero con máis entusiasmo é a lectura. Fai uns días, Manolo falaba da sensación de enfrontarse a unha libraría cunha lista en blanco… eu levo facendo isto xa un par de meses e non cun mal resultado. Eu non son moito de Fnac, gustame moito máis a casa do libro, por concepto, por disposición dos libros, por atención… aínda que os últimos libros caíron nas miñas mans vía aeroportos, estacións do ave ou corteinglés, sitios onde xamais pensaría que mercaría este tipo de mercadorías.

A miña lista de lecturas é desordeada, sen máis criterio que un pouco de “ten boa pinta” + “non che é caro” + “este tamén escrebeu…” ate chegar a completar unha lista xeitosa:

##Non lera nada de Auster, e pouco a pouco convírtome en fan seu, coincidindo con Wicho en que o mellor é ler a Auster con lecturas máis lixeiras intercaladas, por iso de que o golpe non doa tanto. Cairon “O libro das ilusións” e ” a noite do oráculo“. Pronto seguirei con Auster… aínda que non teño moi claro con cal seguir…

##Adoro a Saramago… e aproveitei para rematar os cuadernos de lanzarote que me quedaban, e afrontar os seus últimos “Intermitencias da morte” e “ensaio sobre a lucidez“.

##En Lleida atopo por casualidade a Eduardo Mendoza e ao seu “Mauricio, o las elecciones primarias”, unha novela lixeiriña que se lé nunha patada. Escrebendo o post decátome de que ten unha web moi resultona.

##”Amsterdam” merqueino porque xa lera “Sábado”… e pareceume curioso que un autor se adique a escreber títulos dunha soa palabra. O libro… axeitado para o verán, sen complicacións, unha historia moi fermosa e moi de actualidade .

## Atopei por casa unha “Historia natural da destrucción” que rematei con moito esforzo e sen moitas ganas. ¿Quén demos manda mercar estes libros?

Unha das normas que me autoimpuxen foi non mercar un libro ate rematar (ou descartar, algo que fai moito que non fago) o libro anterior… e agora estou sen libro. Terei que ir esta tarde ao CorteInglés a mercar… non sei moi bem qué… ¿Suxerencias? Tokio Blues non pinta mal, tampouco Bolaño (de quen non lin nada), non sei se voltar aos Clásicos (Faulkner, Dos Passos) ou se tirar aos últimos nóbeis… pero sen deixar de coller, se o atopo, non sei que libro dun rapaz con pixama de raias…

Algunhas festas sonan a despedidas, aínda que non todos se decaten. Fai non máis dunha semá, a Fundación Orange presentaba un dos seus primeiros informes con este nome (antes fundación France Telecom, antes Auna, antes Retevisión), quedando claro dende un primeiro momento que posíbelmente este sería o último eEspaña que veríamos saír dende a Fundación. Na festa de despedida, os habituais, os de sempre… quenes nos xuntamos en torno a canto canapé hai para falar do divino e do humano, e nesta ocasión non só botaremos en falla as citas organizadas dende a Fundación, senón tamén as súas referencias que, para que negalo, son do mellorciño, non sí?

A despedida, creo eu, puido ser por todo o alto. Cap Gemini fixo un fermoso estudo para tentar medir o grado de implementación dos servizos da eAdministración nas diferentes comunidades autónomas… e non sei porqué me da que os datos tal como están no informe son un pouco xustos… Valencia, que sempre se gaba de estar á cabeza da SI no estado, sae esta vez moi mal parada… menos mal que Blanca xa non pode contestar… (¿Que pasa con nos? Pois que por unha vez imos mellor!)

Por outra banda, e tal como apuntaba Fumero, hai unha curiosa correlación negativa entre o número de enxeñeiros en teleco e o grado de desenvolvemento da Sociedade da Información nas CCAA, sendo Asturias unha das máis desenvolvidas (a nível de eAdmin) ao tempo que é a que menos telecos ten por metro cadrado: sintoo polos sufridores .

Si, isto é o que dicía Yosi na mítica cinta dos Suaves… pero neste caso é só un berro de media blogosfera na búsqueda da tan querida audiencia:

[Vía CiberSomosaguas]