Paris e a miseria do mundo
París, cidade da luz e un dos destinos máis consumidos por todo tipo de turistas globais, foi un dos nosos destinos este verán. Facía 14 anos que estivera na cidade e… o certo é que a meirande parte do de sempre non me chamou a atención máis do normal: Estar en Orsai e recorrer sen moita presa os cemiterios da cidade forn do mellorciño, aínda que non foi o que máis me chamou a atención.
Cando chegamos ao rarísimo e setenteiro CDG (moi rollo star-trek) un dase conta de que hai algo diferente de xeito rápido. Pese a que eu vivo nunha cidade que absorbe unha boa parte da inmigración do estado, os nosos inmigrantes son e están moi occidentalizados: é moi raro mirar a mulleres con pano e tan só aqueles de orixe centroafricana visten de forma especialmente distinta: colores e máis colores (e bó calzado). No Cercanías camiño da cidade somos os únicos occidentais e o meu oxidado inglés e o esquecido francés serven para traer á miña mente a “miseria do mundo” de bourdieu, ás análises do Le monde diplomatique e as recentes novas de Francia (desintegración, disturbios… estourido da suposta e exemplar convivencia de culturas). Iso sí, o impacto foi breve, unha vez que un se mete no “parque temático” todo está deseñado para que, no centro e entre os turistas, nada disto sexa visíbel.
