[re] Un satori doméstico
Cando moita xente me pregunta que fago lendo / escrebendo blogs… unha das respostas “comúns” que dou é que aprendo, leo, coñezo, socializo… pero o certo é que, como naquela canción dos celtas cortos, agardo que as verbas d’alguén desordenen a miña conciencia. Mario leva dous en pouco máis dunha semana:
Dunha banda a mensaxe dese peculiar Al Gore en forma de proverbio chino:
se un quere viaxar lonxe, debe facelo en grupo
Pero hoxe Mario fala de “satoris” e cunha nube de evaporación chega a unha conclusión desas “riquiñas”
< active spanish mode >
Yo… me falta una pequeña norma en la definición de “libertad”. Tengo amigos, a los que envidio publicamente, que escogieron por esta libertad, aunque esto implicaba un compromiso temporal (unos años) y un compromiso por un objetivo/resultado (tesis). Es decir, en determinados contextos, en determinados escenarios la “libertad” implica una atadura temporal. Hace tiempo leí a uno de esos Srs. que uno admira una frase que no se me escapa de la memoria:
No hay regla de juego que asegure la libertad si no queda asegurada la libertad de cambiar la regla (o las reglas) de juego.
PS.- Gracias, una vez más, por des-ordenar mi conciencia!


