Contos de estrelas e limons

January 13, 2008

Angel González

Filed under: vida cotiá - estrelaselimons @ 10:47 am

Pásanos sempre… en vida, loamos aos escritores, músicos e membros da farándula mentres están na cresta da onda, e só voltan ás primeiras paxinas dos xornais… e ás mentes dos lectores… o día, a semán na que morren. Sempre gostei de Angel González… descubrino, como tantas outras cousas, grazas a unha mestra de literatura moi pequerrechiña que se chamaba Celia. A Celia descolocábaa que cando estábamos en plena adolescencia hormonáica interrumpísemos as súas explicacións do “Cantar del Mío Cid” para preguntarlle sobre a relación entre González e Goytisolo, sobre os irmáns “Marias”, sobre Truman Capote, Benedetti ou Faulkner. Conseguíamos que durante 15 minutos se lle iluminase a mirada, esquecese o “libro de texto” e as súas fichas, e comezase a falar como dun amor de mocidade: cunha mezcla de agarimo e paixón e unhas pequenas pingas de saudade.

Ao cuarto de hora os remorsos facían que voltase ao “Mio Cid”, mentres nos rematábamos de anotar no canto das libretas nomes de autores, de libros, de movementos que buscaríamos logo na bibliotéca pública. Estou certo que no canto dunha libreta aínda está Angel González. Igual está preto de Goytisolo, de Gil de Biezma, Valente ou Claudio Rodríguez… igual hai frechas entre eles… igual hai libros mal asignados… igual están anotados os códigos extranos das bibliotecas…

ESPERANZA

Esperanza,
araña negra del atardecer.
Tu paras
no lejos de mi cuerpo
abandonado, andas
en torno a mí,
tejiendo, rápida,
inconsistentes hilos invisibles,
te acercas, obstinada,
y me acaricias casi con tu sombra
pesada
y leve a un tiempo.
Agazapada
bajo las piedras y las horas,
esperaste, paciente, la llegada
de esta tarde
en la que nada
es ya posible…
Mi corazón:
tu nido.
Muerde en él, esperanza.

1 Comment »

The URI to TrackBack this entry is: http://estrelaselimons.blogsome.com/2008/01/13/angel-gonzalez/trackback/

  1. Yo tb dejo uno por aquí:

    Cuando tengas dinero regálame un anillo,cuando no tengas nada dame una esquina de tu boca,cuando no sepas qué hacer vente conmigo
    -pero luego no digas que no sabes lo que haces.

    Haces haces de leña en las mañanas
    y se te vuelven flores en los brazos.
    Yo te sostengo asida por los pétalos,
    como te muevas te arrancaré el aroma.

    Pero ya te lo dije:
    cuando quieras marcharte ésta es la puerta:se llama Ángel y conduce al llanto.

    MARA TORRES blog

    Saludos

    Comment by weblog — January 16, 2008 @ 8:04 pm

RSS feed for comments on this post.

Leave a comment

Line and paragraph breaks automatic, e-mail address never displayed, HTML allowed: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <code> <em> <i> <strike> <strong>


Get free blog up and running in minutes with Blogsome | Theme designs available here