The Interview
Noi sei como chamalas… quizáis películas de persoaxes… quizáis obras de teatro en formato cinema… pero o caso é que me gustan. Non só neste caso porque os actores sexan bós e creíbeis. Tampouco porque a historia chame a atención, porque o director sexa recoñecido ou porque a actriz sexa fermosa. O que é certo é que o escenario, neste caso un loft incríbel no que collería unhas cantas veces o meu mini-piso, importa… pero importa tamén o guión (un pouco previsíbel ao final), a carga dramática e, sobre todo, o rol do espectador: ese voyeur que dende fora mira unha pouco críbel situación. E sí, recórdame, como non a antes e despois do atardecer… o cal non é mala cousa…
