O cocido en Interné
¿como funciona un blog? Suponse que un ten que publicitalo entre os seus amigos ou pola contra debe deixalo á boa ventura de Deus, a que o pseudointelectuais como os de Arcadi Espada invadan este sacro terreo?
Aínda non temos todos cámaras no noso fogar, pero moitos contamos a nosa vida na rede, nunha mezcla de voyeurismo e curiosidade ociosa que nos leva cara non sei moi ben onde. Ata nontronte os diarios viñan acompañados por unha chave pequeniña e un candado que nos apresurábamos a botar ó rematar de escribir aquelas que sentíamos, pensábamos ou descubríamos. Hoxe, os máis coitados desnudamos pouco a pouco certas facetas da nosa vida, as que creemos máis interesantes ou, no meu caso, aquelas que me chaman a atención porque non creo que na miña vida teña demasiadas cousas interesantes… perdón, minto, si que as teño pero non as quero compartir, a ninguén lle interesa saber o que eu non quero contar, es mío, solo mío y no lo compartiría por nada. A miña abuela fliparía un pouco se lle conto que relato a miña vida en Internet… Ela escoitanos falar ós meus tios mailo meu irmán de que en Interné baixamos películas, collemos discos, me mandan fotos, traballos, que falo coa xente… eu nunca me parei a explicarlle que é… e coido que non o sabería facer moi ben.
Un domingo, despois do cocido e da sobremesa, fixen a maleta para marchar á Coruña, onde estudiaba. Tiña a maleta chea ata on poder máis con laranxas, pasta, patacas, libros, discos… maila roupa. A miña abuela colleume unha fiambrera (agora seica lle chaman Tapper) e comezou a botar uns grelos, touciño, un chourizo, costilla… a miña nai preguntoulle para qué estaba enchendo esa fiambrera: “para que leve o teu fillo a coruña”, “pero non ten sitio na maleta, xa non lle colle” dixo a miñanai. “Que o mande por Interné” espetou toda chea de razón a miña abuela. Non vos quero contar ás risas que nos botamos, pero o mellor de todo foi a cara da miña aboa, que continuou enchendo o tapper sen moita convicción… é que esta tecnoloxía estará realmente madura non cando todos contemos a nosa vida nela, senón cando un bó cocido de inverno se poda ‘adjuntar’ e enviar a uns cantos kms de distancia.
(Post recuperado do anterior…Contos de estrelas e limóns. Non é que vaia poñer absolutemente todos os post de novo, non estou no medio dun ataque de vagancia. A cuestión é que estou a facer experimentos para importar aqueles posts e non atopo o xeito de facelo)
