Contos de estrelas e limons

Onte fun ao meu primeiro meeting da Fundación Bankinter, un sitio cheo de xentes intelixentes, sobre todo os dous ponentes. Facía tempo que non escoitaba a xente brillante falar de dous temas tan peliagudos como son o envellecemento da poboación e a migración.

O resumo executivo da publicación e a propia publicación están na web, así como as conferencias de onte. Eu fiquei preocupado polo impacto da transición demográfica e o seu mix co fenómeno migratorio. A meirande parte dos asistentes mostrabase un pouco aliviados ao comprobar cómo o impacto da inmigración e das súas primeiras xeracións será fundamental para o mantemento do estado de benestar (ou o que queda del) no estado.

Agora bem, o caso de Galiza é complicado. Cunha tasa de natalidade baixísima e cunha poboación envellecida os escenarios a 10 ou 20 anos son desoladores. Se a isto se suma a escasa recepción de inmigración e, sobre todo, a alta emigración dunha xeración cercana ao baby boom… ai, ai, ai.

Escenarios para meditar, sobre todo os de arriba, máis creo que este non é un tema de interese social, cando menos polo de agora. Grñf.

Como todo home de bem, os dous/tres últimos meses antes de que o rapaz (Brais, neste caso) saia á luz, ultimamos preparativos de todo tipo, que van dende a roupa, os espazos e… nómadas como somos, os veículos de transporte. Logo de moito mirar aprendemos moito, aquí van algunhas recomendacións /consellos.

Aspectos relevantes á hora de mercar un carriño:

1. Prezo. Os carriños non son baratos. Podemos atopalos dende os 250 aos 900 euros, en calqueira caso… e como bem explica Arieli na “trampa dos desexos“, todos tendemos a quedarnos na metade.l

2. Pezas. Tradicionalmente había unha cousa que era o carriño e outra que era a silla de paseo. Coa normativa para viaxar con rapaces en coches chegou a “silla para coches”. Podemos atopar no mercado dous tipos de “packs”, un formado por tres pezas (cuco, silla e “portabebés”) e outro formado por duas pezas (mix de portabebés-cuco e silla). Nos temos un lixeiro problema de espazo e ao nacer Brais en verán non é tan necesario un cuco que o resgarde do frío. Ergo: ímos a polas dúas pezas.

3. Pregado. Hai dous tipos de plegado: plegado paraugas e pregado do outro. O pregado paraugas e o clásico de toda a vida. Teñeno sobre todo os carriños de Jané e consiste en reducir ao mínimo espazo o carriño por medio dunha serie de mecánicas similares as dun paraugas (orixinal explicación eh!!). O problema deste pregado é que seica é un coñazo e forza moito as xuntas do carriño. Ao cabo do tempo é usual que as xuntas estén folgadas. O outro pregado é o que levan os carros de Loola ou CasualPlay: o carro non se reduce tanto, pero é máis rapido de pregar e máis facil de transportar pregado. No noso caso, non é un (gran) problema o tamaño do carro pregado, xa que Moby pode levalo bem, e odiamos o pregado paraugas / telescópico: queremos do outro.

4. Ancho . Seica hai uns carros máis anchos cos outros. No noso caso, e ante o total descoñecemento da estandarización dos anchos das portas /ascensores, decidimos minimizar o impacto deste condicionante. Non imos moito en ascensor (mais bem nada) e os ascensores do transporte público son ben grandes.

5. Rodas. Hai distintos tipos de rodas: de plástico macizo ou de Goma-plastico. Jané nos seus Carrera Pro ten sobre todo as rodas de goma maciza (cando menos onde os miramos). Eu sonvos de rodas normales e canto máis grandes, máis sinxelo será sortear os obstáculos e andar na praia. No noso caso… decantámonos dende o principio polas rodas de goma e cantas máis, mellor.

6. Chasis Hai dous tipos de chasis: un de tres rodas con forma deportiva e o clásico que coñecemos. Non son eu moi deportivo, é certo, pero a estética si condiciona e os chasis de tres rodas son horribeis.

7.Manexabilidade, é dicer, a capacidade para levar o carriño cunha soa man… a celeridade á hora de xirar etc, etc. Non é que estemos a pensar en facer o Chile-Dakar polo de agora… máis, nunca se sabe.

Falamos de marcas?

Hai unha marca “Mercedes”, que nos carriños dos rapaces chámase Loola. Quizáis lembras que é o carriño que tivo Leonor e que (jajjaja) igual pasou á súa irmá. O caso é que se tes cartos e os queres gastar, semella que é unha boa opción: o sistema de plegado é incríbel e o seu deseño industrial (mamusooooo) tamén.

Descartadas as opcións elevadas… quedan unhas cantas máis. Reseñamos só as principais:

## Nurse seica é a segunda marca de Jané. Mira, nunca me gustaron as segundas marcas

## Jané teica ten duas liñas, a clásica e a pro. Son os líderes do mercado… e se vas a un parque decataraste que un 70% dos carros e sillas son de Jané. Por algo será ¿non sí?

## Casualplay… no noso caso non a coñecíamos de nada.

## Chico… marca de referencia en productos de todo tipo vencellados co coidado dos rapaces. Marca clásica, tradicional e que… non vai con nos (sobre todo polo prezo, algo máis cara que os demáis).

No noso caso optamos por… un modelo de duas pezas: non temos moito espazo e iso é un condicionante. Foi importante tamén o tipo de pregado: non temos moito problema de espazo no coche e cremos que podemos sacrificar espazo no veículo por un pregado menos complexo. Por outra banda queríamos rodas de goma e chasis de catro eixos…. polo que ao final, entre Jané e CasualPlay quedamos con este último. O modelo elexido foi un Vintage, na liña que fai Agatha, en cor vermella… a que é a mellor elección?:

Vía un tweet de Furilo, chego a un bó exemplo do que pode ser a publicidade en mans dos amateurs. Ti, Marca, ten coidado coa túa estratexia, porque igual fan o que agardas, igual comezan a xerar contidos e quizáis, e só quizáis, se cachondeen un pouco de tí. Algo polo que pagaches, algo no que investiches un bó feixe de cartos pode ir polo chan… i é que non todo o mundo ten unha reputación de marca como a de CocaCola… que se pode permitir arrasar co seu “loola” (podes botarlle unha ollada a Youtube e poderás tolear).

.

Dias atrás, a Fundación do BBVA (xunto a de Bankinter son das miñas fundacións favoritas), publicou a segunda oleada do seu estudo sobre Internet en España. Lembro con moito agarimo a primeira oleada deste estudo, que me tocou máis de cerca ao estar traballando directamente con datos secundarios para a elaboración dun informe. Pasaron tres anos e a lectura deste informe deixa unha morea de pensamentos illados:

- ¡¡Menudo Ladrillo!! ¿Esta é a capacidade analítica dun líder do sector como é TNS? Se mirades o informe é plano, descriptivo, os comentarios son de coña!!! Quizáis porque un aínda ten moi preto a Universidade, pero pareceme incríbel que isto sexa tolerábel. Vamos, que son eu o cliente e…

- Vencellado co anterior, comezo a pensar que cecais o problema esté en mín. ¿Ocupan as consultoras o oco que non cubren as empresas de investigación de mercado?

- Queda cada vez máis claro que este modelo de análise non é válido para acadar unha realidade tan dinámica como a Sociedade Dixital / Sociedade da Información / Infosociedade /ChamalleX. Contar, Contar e Contar non é suficiente. Como repetimos unha e outra vez, a apropiación social da tecnoloxía dificilmente se pode recoller cunha enquisa, e menos cunha deste tipo.

- Lugares comúns tras lugares comúns: Non é suficiente con un par de investigacións de prestixio para comprender que o principal inhibidor social á incorporación á Rede é a non percepción de beneficio e a falta de interese? Cristobal Torres apuntouno e analizouno (e isto sí é análise) nun estudo sobre os inhibidores ao uso de Internet en España, pero é que noutros paises falaron xa disto fai case 10 anos.

Eu quédome con algúns datos do informe, que non todo son críticas. Os datos actitudianis poden darnos algunha claves… pero polo amor de deus, non tiredes os cartos en estudos así se non o ides facer mellor que Red.es

Canto nos custa admitir isto: Non teño nin idea da evolución dos datos. (O gran problema dos estudios evolutivos). Ole por Anuncios, a quén non lle quedou mais remedio que dicer: Non sei porque fluctúa o meu índice de Top of Mind.

Grazas a Tiscar e ao seu radar localizador de eventos, consigo colocar nunhas semáns espeluzantes duas charlas bem interesantes que teñen en común o análise da estratificación de xénero. Dunha man unha, ate agora, descoñecida judy wajcman que ocupou un espazo tan institucional e simbólico como a sede de telefónica (gran vía… moito mais “cercano” que o Distrito C) para falar de mulleres e tecnoloxía. Doutra man, Antoni Gutierrez Rubí ocupou un espazo con tamén moito simbolismo, blanquerna (centro cultural catalan no centro de madrid, ao carón do círculo de belas artes e enfronte dunha das sedes do Instituto Cervantes) para falar de Políticas, un recente libro que podes descargar da rede.

Quedome con moitos flashes. Entre eles o xeneroso turno de debate na conferencia de Judy, unha mágoa que neste tipo de conferencias prime o institucional e o horarío, porque había varias mans erguidas cando Castaño deu por concluído o turno de palabras. Moitos simbolismos que, non o vamos a negar, teñen a súa importancia: Dunha banda o espazo ocupado. O feito de que Cierco estivese por alí tampouco estivo mal… e así non caiu a representación na omnipresente Lourdes.

Sorprendeume moito o valor que parece se lle da por fora ao efecto ZP e ás súas ministras. Si, eu tm fun moi feliz cando fun coller o xornal e mirei a unha muller embarazada pasando revista a filas, tamén cando lembrei que era catalana, tamén cando lembrei certas declaracións pacifistas. Sei da importancia de ocupar espazos simbólicos, de abrir territorios cara a normalización, de por unha e outra vez a desigualdade no estrato superior do poder (simbólico, económico, chámalle como queiras)… pero o problema é que comezo a detectar na socicedade un certo efecto moda no sentido máis pexorativo do termo: non pode ser isto malo para as aspiracións de quenes loitamos por unha superación da estratificación / desigualdade de xénero? Por outra banda… está o feito de que non sei ata que punto, en vez de quebrar o teito de vidro, estamos impulsando que algunhas elexidas poidan subir enriba do teito de vidro.

Seguindo con Judy, abriu un interesante debate que recolleu Eva: as TIC posibilitan que a muller poida ter unha relación salarial mantendo as tarefas reproductivas, mentres estas se van desdibuxando socialmente. O problema semella ser o de sempre: o teletraballo desdibuxa (ese é o pulso social que tomamos) as fronteiras entre o laboral e o persoal. Introduce na intimidade do fogar (o espazo por excelencia) a relación salarial e o gran problema é que dotamos á muller dunha autonomía económica (algo fundamental, sen dúbida) pero poñéndolle unha nova cadea: unha relación salarial na que as TIC serven para incrementar as horas / espazos de traballo.

Da presentación do libro Políticas… pois quédome co libro (que non é pouco). No turno de palabras pediríalle a Toni que falase das TIC (que el algo disto sabe) e do impacto destas na súa carreria política. Tomo prestado da xente das Indias un video onde se mira algo da presentación (e a Carmen Castro).