O día nace e morre (as we)
Logo de demasiado tempo bulindo dun lado para outro, escoitando e preguntando a demasiada xente… é preciso camiñar. Ao andar seica se fai camiño. Eu ao andar adoito desconectar, olvidar… para construír microsonos que desaparecen cando o Ipod muda de canción. Ás veces, e só as veces (porque non sempre ten un o corpo para iso) busco cancións longas, como as de Godspeed ou The SilverMtZion que permitan a recreación… encántame a recreación… é tan angelopoulos.
Hoxe fago moito camiño con Explosion in the Sky… fechando os ollos e desfrutando… sen darme conta de que torno en Dave e que comezo a bailar na plataforma do autobús cun sorriso… unha pequena licencia da que non son consciente… que me fai por vermello ao “espertar” e que entendo que incomoda á xente. Leo nalgunha mirada un “pues por las pintas seguro que está drogado” e non señora(s), só un café con leite.
