Un día triste
(Foto de Ronchile en Flickr)
Non sei tí, eu creo que somos iguais… (ensináronmo uns e outros)… só que quizáis uns esquecemos antes que outros. Eu non lembro a fame, pero encargáronse moi bem de deixarme claro que hai motivos para deixar un lugar e facer a maleta na busca dun futuro… ou dun presente. Ao fin e cabo, nós, moitos de nos vivimos nese dilema, só que temos a sorte de que unha fronteira máis ou menos absurda non separa o lugar no que nacimos do lugar no que residimos.
Non hai excusas. Non hai discursos sofistas ou postmodernistas. Podedes construír os argumentos teóricos que vos dé a santa e real gana. Podedes empregar toda a vosa educación para lexitimar desigualdades de distinto tipo. Podedes inventar os vosos mundos paralelos… agora ben: non o comparto, non o lexitimo… e se me preguntas, unha e outra vez votarei que non, porque así… non.
/feelings = rabia+vergoña & medo/
/realizing = hoxe creo un pouco menos en nos/
