A Cidade da Cultura como imaxe
Coido que hai boas imaxes que serven para simplificar e sintetizar catro anos e para tirar conclusións de porqué se perde (estas eleccións, coincidimos todos que se perderon… non é que as gañase Feijoo) o poder. Eu quédome coa imaxe da Cidade da Cultura, esa que está tan alonxada do modelo cultural que defenden(mos) dende a esquerda: unha cultura de base, integrada na sociedade e alonxada da idea de “Gran Cultura”. Que queredes que vos diga, eu para estas cousas coido que Bourdieu segue a ser o referente ineludíbel.
A cuestión é que non soubemos que demos facer coa Cidade da Cultura. Moitos estivemos, dunha xeito ou de outro, vencellados a proxectos de cuestionamento, redefinición e reposicionamento deste… deste…desta “cousa”. E a conclusión é que nin nós, que estamos dalgún xeito vencellado á cultura do país, nin eles (e ela) responsabeis políticos de Cultura fumos quén de dotar de sentido á CdC.
Agora temos novas de que tornamos 4 anos atrás. E aquí, amiguiños, non hai volta de torca… non é unha metáfora xustificada na carraxe, na frustración ou no enfado. Esta é unha realidade concreta e tanxíbel de que se pode voltar atrás no tempo, como se nada pasase. Esta é unha imaxe do que acontecerá (moito me temo) en moitas frontes. E esta é, non o neguemos, unha boa imaxe de que algo se fixo mal.
(Tiña razón aquél ao dicer que o mellor era encher Gaias con dinamita)
