A vós que o vivíchedes…
e se non é tan malo?
Durante os últimos anos mudaron moitas cousas, mudou moito o contexto social e político do país. Se pensamos na língua, recibiu un forte pulo “insititucional” que foi (é) moi preciso nun país unha historia sociolingúistica tan peculiar como a nosa. Non sei vos, pero eu escoitei moito falar do “Jhallejho de Santiajho” e non en bós termos.
No noso país, a percepción da clase política é moi peculiar. Desconfiamos desta clase política ate cando formamos parte dela… e non nos fai moita gracia a meirande parte das cousas que veñen dende Santiago. A distancia cara a clase política, cara as insititucións é abismal.
Agora un feixe de decisións dun tal Alberte deixan á língua do país nunha situación moi dificil, moi incómoda. Eu tentovos ser optimista pero: e se non é tan malo? é se é preciso que algo así pase para que o galego volte á terra e ao pobo? é se son precisos estes paus para poder activar unha conciencia de resistencia?
Coñecín algúns homes que levaron a bandeira vermella
cando era pecado e fermosa
como baga de acivro.
Eu mesmo tiven unha nas mans, unha bandeira vermella,
cando era pecado e fermosa
como o bico dunha cegoña.
(…)
Mais eu hoxe non quería falarvos
da orgullosa, vermella e triste bandeira
que quenceu as mans dos que estaban debaixo,
pecado e fermosa como lapa do carbón.
So quería falar
da baga de acivro,
do bico da cegoña,
da camelia entre os dentes
da lapa do carbón,
e da orgullosa, vermella, triste rosa de Yeats.
