Contos de estrelas e limons

Antes de nada: Soy fan de Enter. Más en concreto de sus Newsletters. Creo que son un ejemplo excelente de diseño, contenido y coherencia… y por lo que hablo con la gente del sector, esta es una opinión compartida. Han logrado hacerse un hueco en los Martes de la gente del sector TIC (en su sentido más amplio) y para muchos actúa como referente de las novedades relativas a informes, ideas y tendencias. Quizás por esto, porque soy fan de este proyecto, me incomoda tanto esta situación: vamos a ello.

La semana pasada Enter publicó una de sus notas semanales dedicadas a “Identificando particularidades de la blogosfera hispana”. Este es uno de los temas que me gustan y sobre los que hemos escrito algunas cosas (junto con Gemma Ferreras, junto a Tiscar Lara o junto a mí mismo) y me fui a abrir la nota con toda mi ilusión. Lamentablemente me encontré con un texto dificil de calificar, sobre el que hay varios errores y una manifiesta mala práctica que no me puedo contener a contar:

#La nota se construye sobre los datos de la III Encuesta a Bloggers, cuyo trabajo de campo hicimos (hice) en 2006 con la ayuda de Netquet y que analizamos, con Tiscar, para publicarlo en un número especial de la revista FELAFACS. Ningún problema sobre esto, los datos están para ser usados, viva CreativeCommons y una de sus licencias más permisivas… “by”… pero es que por no haber no hay ni “by” (mención a los autores).

# No se cita a los autores correctos de ese análisis que, tal y como aparece bien referenciado en el artículo de FELAFACS, son Tiscar Lara y Fernando Garrido. La única mención a una autoría son a Gemma Ferreras (que no tuvo nada que ver con esta edición de esta encuesta) y al Observatorio para la Cibersociedad (entidad que, por ahora, no escribe por sí misma informes de ningún tipo).

# No se cita el origen de los datos y de los argumentos empleados en el documento. No existe ningún enlace al artículo original, cuando sí se citan y mencionan correctamente los argumentos de otros compañeros como Piscitelli. (Sí, es cierto, ni Tiscar ni yo somos aún Piscitelli…)

# No se cita en ningún momento la ficha técnica de la encuesta: ni cómo se hizo, ni cuando fue el trabajo de campo, ni donde están los datos, ni el tamaño muestral…

# En los gráficos, no se siguen las “buenas prácticas”: citar la fuente, el tamaño muestral y la fecha de realización del trabajo de campo.

# En especial me preocupa que se obvie la “fecha de trabajo de campo”. Estos datos fueron recogidos entre Marzo y Abril de 2006, hace más de tres años. No quiero ser mal pensado, pero quizás se obvia este dato con premeditación y alevosía: ¿Tiene sentido publicar hoy en día una nota sobre el perfil del blogger hispano con datos de 2006? Yo, al menos, no lo haría.

# Otro tipo de datos están completamente desactualizados, como cifrar el número de blogs en la actualidad en 120 millones. En concreto “En la actualidad existen 120 millones de blogs y se crean 120 mil nuevos cada día. Según el fundador del buscador de blogs Technorati, David Sifry, entre octubre de 2006 y abril de 2007 la tasa de multiplicación de blogs se duplicó y, con ello, el tamaño de la blogosfera.” Nothing to say.

# Un ejercicio interesante es coger ambos artículos y realizar una lectura paralela: y que cada uno juzgue por sí mismo.

En fin. Sorpresas te da la vida. No obstante: apuntate al Newsletter de Enter… y me darás la razón de su calidad… en la que deslices como este son hechos puntuales.

Disclaimer: En 2005 y 2006 trabajé en Enter, lo que hace que esto me sorprenda aún más.
Fotografía de NIF en Flickr.

Ven de saír á rua o novo número de ProteXta que, de verdade, paga a pena. A miña contribución xira en torno a un libro que Chaves lle fixo unha publicidade manifesta, comprándoo na súa visita “sorpresa” a unha librería de Madrid. E ten razón, paga a pena lelo.

El Capitalismo Funeral. La crisis o la Tercera Guerra Mundial.
Vicente Verdú
Editorial Anagrama, 2009
194 páxinas.

Custounos enunciala, como se puidesemos anticipar que viría para quedarse e que logo teríamos que facer un importante esforzo por non mencionala. A Crise, con “C” maiúscula, é algo que actualmente non é suxerente para ninguén por varios motivos. Dunha man, normalmente non é moi agradable ler sobre miserias e calamidades, e esta situación ten moito de ambas cousas. Pero tamén estamos a sair dun momento no que os medios de comunicación saturaron este tema con novas (as máis, sensacionalistas). O valor, o atractivo primeiro desta obra está precisamente en supor unha reflexión sosegada e detida sobre a Crise, tomando algo de distancia e contextualizándoa no marco dos grandes cambios e movementos macrosociais. Así, se buscas datos e macroindicadores que te axuden a obter unha radiografía desta situación, este non é o teu libro. Porén, se buscas comprender este fenómeno cunha aproximación de corte sociolóxico ou antropolóxico, moito máis centrada nos grandes fenómenos e na análise sociohistórica, non o dubides.

A hipótese de Verdú é que estamos ante moito máis que unha simple recesión, como a de 1993. Estamos ante unha situación equiparable a unha Guerra Mundial, tanto polo global do seu impacto como polas implicacións a nivel económico e social. Os grandes analistas xeopolíticos, obcecados no poder militar, non se decataron que o xerme estaba “dentro” e bastante afastado do poder nuclear. E así chegamos á consecuencia inevitable: cadaleitos cheos de seres humáns incapaces de proxectar un porvír ou unha esperanza e, da man, un modelo que carece de alteridade. Non fumos quenes de imaxinar outro mundo posible e, agora mesmo, ninguén ten folgos para construir, crer ou confiar nel.

En todo este entramado, o máis importante é o menos tanxíbel: esta crise non é só económica / material, estamos ante unha quebra importante nos valores que sustentan a nosa sociedade. Deixámonos levar, máis ou menos conscientemente, por un modelo social centrado no hiper-consumo e somos cómplices activos na creación dunha economía especulativa e dunha burbulla que estourou cunha forza (simbólica) tan só comparable a unha bomba atómica. É unha crise endóxena, na que somos causa e efecto.

O libro de Verdú é un work in progress, unha obra inacabada en tanto que inacabado está o seu obxecto de estudo. E todo apunta a que estamos lonxe dun final Hollywood onde un superhome salve á humanidade. Tamén é certo que os novos problemas requiren novas solución e que en toda crise hai unha oportunidade: seremos quén de albiscala? Seremos quén de conquistala?

Ai as metáforas…. ai as metáforas e a sua importancia. Vía Adaptive Path…

Para celebrar o aniversario do rapaz fumos á nosa librería de referencia a por uns libros. A sección de libros para rapaces novos é un tanto caótica polo que puiden ver polo país adiante. A sorpresa foi descubrir diversos libros lanzados por “A Nosa Terra” e, de feito, un dos títulos que mercamos foi “A Granxa”, un fermoso volumen no que a vaca é unha rubia galega e na que o porco é cuspidiño ao da familia.

Curiosa a existencia dunha colección sobre “animais do país”: o “porco celta”, “a vaca galega”, etc. A Lei de Berto non se cumpliu: non atopei ningún libro sobre o lusismo e o reintegracionismo para poder agasallar a Brais. Aínda non.

Unha das intervencións máis chulas das que ultimamente circulan por Youtube. Esta pescoa vía Brandlife.

Eu dimito. Débome aos meus, e ante unha declaración tan necesaria non podo facer outra cousa que Dimitir. Podemos presentar a dimisión como sociedade? Yes, we can.

Onte, cando volvia da horta da porta da casa cun feixe de espinacas, acelgas e demáis cousas verdes pro puré do rapaz topei con Herminia. Herminia é unha muller duns 70-e-moitos que foi a primeira decoradora da aldea. Todas as cortinas e edredóns duns cantos kilómetros á redonda son “obra súa” e todos vos sabedes que a prosperidade dun país pode medirse na calidade e cantidade de cortinas por habitante. Rosalía, cando damos por pechado o noso encontro casual, falando ó aire di algo así como /“Qué bem falan o jhallejho estes rapases, qué jhusto nos dá”/ e marcha chea de razón e de sentido. Ela non sabe de enquisas, ela non sabe de conflictos lingüísticos nin de bilingüismo (harmónico ou hostil). E como non sabe destas cousas segue a botar a papeleta de toda a vida cando vota.

Por isto debemos presentar a nosa dimisión como sociedade. O que máis me preocupa e que non somos quén de albiscar a oportunidade que supón a confrontación, que non temos folgos para sair dos argumentos e estratexias de sempre que tan mal resultado nos deron. Quizáis, e só quizáis, sexa preciso terminar para poder comezar de novo dende o comezo… sen roles outorgados, sen vicios nin ciumes… simplesmente coa páxina en branco.

Onte, nunha reunión cun cliente, saíu como conversa lateral a impactante e efectiva campaña de Carrefour “Bolsa Caca”. Falábamos do éxito desta campaña e de cómo está sendo acollida especialmente pola xente máis nova, mentres que os mais maiores son un tanto máis escépticos.

Os argumentos empleados sí, son os de sempre: coidar o planeta, pero os medios son un tanto curiosos. As políticas da “acción” non teñen interese… só aquelas que están vinculadas a un momento consumista, onde existe certa culpabilidade logo de satisfacer o noso ego-consumo. Deixaremos de levar para a casa unha morea de bolsas que case todos reutilizamos como bolsas do lixo, aforrando así as cadeas de distribución unha importante cantidade de cartos. O curioso é que mercaremos un par de paquetes de bolsas pro lixo, que de seguro teñen os mesmos problemas que as bolsas de plástico de toda a vida. Iso sí, pagaremos por elas e serán de marca blanca (o dominio da Marca de Distribuidor nesta categoría e apabullante). Un negocio redondo: aforro do gasto en bolsas e incremento da venda dun producto de MDD.