Contos de estrelas e limons

O Marketing Viral dame un pouco de… non sei como dicilo, pero noxo non é unha palabra que esté moi afastada. Apropiarse dun tipo de ferramentas “bottom up” para facer constidos pseudo-amateurs e vendelos como éxitos só poden vir da man de CocaCola (lola) ou creo que poden cair nun perigo: frustrar ou xogar coas expectativas do consumidor. E todo sabemos que iso non é nada bó. Non hai nada peor que un consumidor que se sinta enganado.

O ano pasado a xente de Microchof publicaron unha curta xenial sobre a ruptura entre o consumidor e o anunciante… e agora voltan con unha curta sobre o esta técnica, o Marketing Viral. Deixo aquí este vídeo que non ten perda algunha.

Vía Denken Urber.

Non está o forno para moitos bolos. Non vos sei moi bem porqué pero non sae da memoria a curto plazo (debeu ser o topetazo) esta canción. Intúo que por parte da letra:

Dressed up like a car crash
The wheels are turning but you’re upside down
You say when he hits you, you don’t mind
Because when he hurts you, you feel alive
Oh, now, Is that what it is?

O caso é que aquí está… a miña canción favorita de U2:

A canción é das que teñen Istoria e sona… é certo, pero tamén as trae a boa da muller. Unha das mellores voces negras… aínda que nun corpo blanco. Eva é como o Buckey, unha desas voces que desaparece antes de tempo deixando unha pequena escolma de temas que nos deixan con ganas de máis e co desconcerto de non saber que pasaría no caso de “nada pasase”. Sería unha carrera meteórica como a dos grupos máis mainstream? Sería simplemente ese bó disco? Ou simplesmente pasarían desapercibidos ao non estar vencellados a un suceso tráxico?

(Foto de Ronchile en Flickr)

Non sei tí, eu creo que somos iguais… (ensináronmo uns e outros)… só que quizáis uns esquecemos antes que outros. Eu non lembro a fame, pero encargáronse moi bem de deixarme claro que hai motivos para deixar un lugar e facer a maleta na busca dun futuro… ou dun presente. Ao fin e cabo, nós, moitos de nos vivimos nese dilema, só que temos a sorte de que unha fronteira máis ou menos absurda non separa o lugar no que nacimos do lugar no que residimos.

Non hai excusas. Non hai discursos sofistas ou postmodernistas. Podedes construír os argumentos teóricos que vos dé a santa e real gana. Podedes empregar toda a vosa educación para lexitimar desigualdades de distinto tipo. Podedes inventar os vosos mundos paralelos… agora ben: non o comparto, non o lexitimo… e se me preguntas, unha e outra vez votarei que non, porque así… non.

/feelings = rabia+vergoña & medo/
/realizing = hoxe creo un pouco menos en nos/

Logo de demasiado tempo bulindo dun lado para outro, escoitando e preguntando a demasiada xente… é preciso camiñar. Ao andar seica se fai camiño. Eu ao andar adoito desconectar, olvidar… para construír microsonos que desaparecen cando o Ipod muda de canción. Ás veces, e só as veces (porque non sempre ten un o corpo para iso) busco cancións longas, como as de Godspeed ou The SilverMtZion que permitan a recreación… encántame a recreación… é tan angelopoulos.

Hoxe fago moito camiño con Explosion in the Sky… fechando os ollos e desfrutando… sen darme conta de que torno en Dave e que comezo a bailar na plataforma do autobús cun sorriso… unha pequena licencia da que non son consciente… que me fai por vermello ao “espertar” e que entendo que incomoda á xente. Leo nalgunha mirada un “pues por las pintas seguro que está drogado” e non señora(s), só un café con leite.

Hai cancións que consiguen por os pelos de punta e que, no tempo que soa, fan que varios calafríos percorran o lombo… i esta é a miña canción para empezar un luns demasiado longo… e sí, cecais precises (coma mín) escoitala varias veces hoxe.

Redes 6: Somos predeciblemente irracionales from Smartplanet on Vimeo.

Un dos libros que máis logo desapareceu da pila, foi o de Predictably Irrational de Dan Ariely. O certo é que engancha con seu estilo, coa sua forma de escreber e descreber, como tamén o fixeron estes pseudo divulgadores que empregan experimentos e escenas do cotiá para explicar fenómenos moi complexos, como pode ser a toma de decisións. Refírome á xente de Karaoke Capitalism, ao “Economista Camuflado” ou aos de Freakonomics. O vídeo de Redes sintetiza moi bem as principais ideas do libro… eu quedome coa fascinación do concepto “de balde”…

Pero hai outra idea interesante… a idea de “facer trampas”. Segundo este libro, todos facemos trampas, especialmente cando hai intermediarios. Fai uns meses, Mario comentaba como levar correctamente as notas de gastos… según Ariely, cando se introduce outra empregado/a entre medias, as posibilidades de que se “fagan trampas” se incrementan.

El Pais publicou fai pouco unha boa reseña do libro.

Como todo home de bem, os dous/tres últimos meses antes de que o rapaz (Brais, neste caso) saia á luz, ultimamos preparativos de todo tipo, que van dende a roupa, os espazos e… nómadas como somos, os veículos de transporte. Logo de moito mirar aprendemos moito, aquí van algunhas recomendacións /consellos.

Aspectos relevantes á hora de mercar un carriño:

1. Prezo. Os carriños non son baratos. Podemos atopalos dende os 250 aos 900 euros, en calqueira caso… e como bem explica Arieli na “trampa dos desexos“, todos tendemos a quedarnos na metade.l

2. Pezas. Tradicionalmente había unha cousa que era o carriño e outra que era a silla de paseo. Coa normativa para viaxar con rapaces en coches chegou a “silla para coches”. Podemos atopar no mercado dous tipos de “packs”, un formado por tres pezas (cuco, silla e “portabebés”) e outro formado por duas pezas (mix de portabebés-cuco e silla). Nos temos un lixeiro problema de espazo e ao nacer Brais en verán non é tan necesario un cuco que o resgarde do frío. Ergo: ímos a polas dúas pezas.

3. Pregado. Hai dous tipos de plegado: plegado paraugas e pregado do outro. O pregado paraugas e o clásico de toda a vida. Teñeno sobre todo os carriños de Jané e consiste en reducir ao mínimo espazo o carriño por medio dunha serie de mecánicas similares as dun paraugas (orixinal explicación eh!!). O problema deste pregado é que seica é un coñazo e forza moito as xuntas do carriño. Ao cabo do tempo é usual que as xuntas estén folgadas. O outro pregado é o que levan os carros de Loola ou CasualPlay: o carro non se reduce tanto, pero é máis rapido de pregar e máis facil de transportar pregado. No noso caso, non é un (gran) problema o tamaño do carro pregado, xa que Moby pode levalo bem, e odiamos o pregado paraugas / telescópico: queremos do outro.

4. Ancho . Seica hai uns carros máis anchos cos outros. No noso caso, e ante o total descoñecemento da estandarización dos anchos das portas /ascensores, decidimos minimizar o impacto deste condicionante. Non imos moito en ascensor (mais bem nada) e os ascensores do transporte público son ben grandes.

5. Rodas. Hai distintos tipos de rodas: de plástico macizo ou de Goma-plastico. Jané nos seus Carrera Pro ten sobre todo as rodas de goma maciza (cando menos onde os miramos). Eu sonvos de rodas normales e canto máis grandes, máis sinxelo será sortear os obstáculos e andar na praia. No noso caso… decantámonos dende o principio polas rodas de goma e cantas máis, mellor.

6. Chasis Hai dous tipos de chasis: un de tres rodas con forma deportiva e o clásico que coñecemos. Non son eu moi deportivo, é certo, pero a estética si condiciona e os chasis de tres rodas son horribeis.

7.Manexabilidade, é dicer, a capacidade para levar o carriño cunha soa man… a celeridade á hora de xirar etc, etc. Non é que estemos a pensar en facer o Chile-Dakar polo de agora… máis, nunca se sabe.

Falamos de marcas?

Hai unha marca “Mercedes”, que nos carriños dos rapaces chámase Loola. Quizáis lembras que é o carriño que tivo Leonor e que (jajjaja) igual pasou á súa irmá. O caso é que se tes cartos e os queres gastar, semella que é unha boa opción: o sistema de plegado é incríbel e o seu deseño industrial (mamusooooo) tamén.

Descartadas as opcións elevadas… quedan unhas cantas máis. Reseñamos só as principais:

## Nurse seica é a segunda marca de Jané. Mira, nunca me gustaron as segundas marcas

## Jané teica ten duas liñas, a clásica e a pro. Son os líderes do mercado… e se vas a un parque decataraste que un 70% dos carros e sillas son de Jané. Por algo será ¿non sí?

## Casualplay… no noso caso non a coñecíamos de nada.

## Chico… marca de referencia en productos de todo tipo vencellados co coidado dos rapaces. Marca clásica, tradicional e que… non vai con nos (sobre todo polo prezo, algo máis cara que os demáis).

No noso caso optamos por… un modelo de duas pezas: non temos moito espazo e iso é un condicionante. Foi importante tamén o tipo de pregado: non temos moito problema de espazo no coche e cremos que podemos sacrificar espazo no veículo por un pregado menos complexo. Por outra banda queríamos rodas de goma e chasis de catro eixos…. polo que ao final, entre Jané e CasualPlay quedamos con este último. O modelo elexido foi un Vintage, na liña que fai Agatha, en cor vermella… a que é a mellor elección?: