Contos de estrelas e limons

Veño de rematar o Barón Rampante, un libro do que fai moito tempo me falara o meu amigo Tomás (que seguro que non lee estas letras, pero se o fas: grazas por abrir tantas fiestras). O barón rampante é un libro idealista como poucos, un libro inocente (si iso é máis sinxelo) que me lembrou os anos que pasei subindo polos carballos onde tíñamos uns bós metódos de saltar de árbore en árbore… antes de que os eucaliptos o arruinasen todo.

Demasiadas veces é preciso subir a unha árbore, coller distancia e mirar na súa correcta configuración os problemas que tantas veces nos esmagan. Eu teño a receta anotada no lugar preciso para non esquecelo.

Quédome con unha das moitas frases subliñadas no meu libro, como frase para os que vindes e para os que marchades. Agardo que veñades e vaiades no voso trasego de levar a termo os anceios. Just do it… e se non queres desordear a túa conciencia, non te preocupes, seguro que cando menos pechas o día cun sorriso.

La libertad no es carencia de criterio, sino saber lo que se quiere y tomar la decisión de llevarlo a cabo

E non podo deixar de lembrar unha das que máis lle gustan a JJ

La locura es una fuerza de la naturaleza, para bien o para mal; mientras que la bobería es una debilidad de la naturaleza sin contrapartida

Noi sei como chamalas… quizáis películas de persoaxes… quizáis obras de teatro en formato cinema… pero o caso é que me gustan. Non só neste caso porque os actores sexan bós e creíbeis. Tampouco porque a historia chame a atención, porque o director sexa recoñecido ou porque a actriz sexa fermosa. O que é certo é que o escenario, neste caso un loft incríbel no que collería unhas cantas veces o meu mini-piso, importa… pero importa tamén o guión (un pouco previsíbel ao final), a carga dramática e, sobre todo, o rol do espectador: ese voyeur que dende fora mira unha pouco críbel situación. E sí, recórdame, como non a antes e despois do atardecer… o cal non é mala cousa…

Seguindo o mítico: “Coñeces a…?” seguro que ninguén coñece a este grupo… cando menos pola súa música… pero paga a pena ver como se aproveitan do tirón dos frikis que flipamos coa película. Lol!!

O malo de ser un Televidente 2.o é que cada dous por tres míntente. Eu só quero mirar as “13 rosas“, non ningúnha película de contido “adulto” (ejem)… e tampouco “rosas rojas” (Título tan manido, fácil e simplón como a propria película). Pero como o Sr proveedor de contidos, que xa estou pensando en mudar, tivo a ven fornecernos este arquivo… decidímonos a miralo.

Si, a película é tan mala como parece. Pastelosa ate non poder máis. Ñoña. Cargante. Unha versión do Diario de Bridget Jones en Lesbiano e cutre. Se me poño a escreber é para recomendar que por favor, non perdades o tempo con este telefilm. Stop.

Vou moi retrasado na visualización ou consumo dos últimos filmes… teño por ahí unha escolma das cousas que comenta pawley, de dirigido e da selección de filmes con algunha temática tecnolóxica que pasa pola lista de correos da AOiR… unha escolma que non deixa de medrar ata o punto de saturar os meus escasísismos 40Gb de disco duro.

Para comezar a ventilar… escollo “Tu, yo y todos los demás“, filme que recomendan na citada lista da AOiR pola súa vinculación ao Chat, aos contidos perniciosos e ao xeito no que se trasladan as relacións virtuais ao “Mundo Real”. A película en sí non me gustou excesivamente… moi pastelona por moito Sundance dese que leve detrás. Fáltalle ritmo ás máis das veces, é para que un fan declarado de Angelopoulos se atreva a dicir que a un filme lle falta ritmo xa ten que ir moi mal a cousa. Lémbrame ao humor ácido de Happiness/Todd Solondz e ao cinema “preciosista/lavidaesdecolorderosa”/Amelie, en definitiva, non me convence.

Iso sí… a relación coa tecnoloxía é boísima. Estou a ver o xeito de extraer algúns clips de video para empregar en talleres. Non só polo pernicioso (e case central no argumento/estructura da pelicula) do desvarío do rapaz coas tics e o seu cagar de ida e volta (un concepto moi elaborado, todo sexa dito), senón polo Arte Dixital e a súa “etereidade” (?), o paso da “virtualidade” á presenza física, o cibersexo, etc. Temas que son tratados de forma moi pouco traballada (ao meu criterio), pero sen perder efectividade.

[Intres especialmente interesantes para tecno-frikis: [21:00/24:00][28:10] [48:12/48:50] [ 49:20 / 51:45] [60:08] [75:00]]

Chove en madrid. Unha vez mais comezo a recuperar horas ao día para facer cousas tan sinxelas como ir ao cine, achegarme ata o reina sofía, ou comezar a buscar as castañas polos postos do centro. Lembro que en “El Viejo Topo”, revista que ten unha das mellores críticas cinematográficas das que coñezo, se criticou moito o rol da muller en “los lunes al sol”… e certo que é o papel da muller é sempre secundario, sempre tragando e aturando. Non sei se por estas ou por outras razóns, o meu tocayo en Princesas aborda tres temas cruciais no análise de xénero: a inmigración, a violéncia de xénero e a prostitución.

O filme, no estético, é precioso. Igual que fixo en Barrio ou en “los lunes al sol”, León foi quén de captar que hai debaixo desta cidade de oficinas, despachos e administracións. Manu Chao ponlle a mellor das Bandas Sonoras e algúns no cine aplauden cas pálpebras. Da gusto as veces pegarse un empacho de realidade, ver que alguén e capaz de sacar a foto fixa, poñela en perspectiva e non esquecer que se vas de Mar de Cristal a Princesa pasas pola estación Esperanza.