Contos de estrelas e limons

Nuns días nos que toleo coas audiencias online, miro (q non era sen tempo) unha entrevistiña moi curiosa que lle fan ao “Analista” na TV de Periodista Digital. Paga a pena mirar a entrevista para tentar comprender un pouco máis e para non tolear entre OJD - Nielsen - EGM, demanda por aquí, mido por alá…

Onte líamos de cómo a xentiña de Cidadanía se mete no campo cuantitativo online: Bemvindos!

O certo é que xa somos unhas cantas vacas no millo. En The Cocktail Analysis levamos traballando cun panel propio chamado opinadores un tempo, o suficiente para coñecer un pouquiño o campo cuantitativo online e, lamentablemente, non somos os únicos. Todas as grandes empresas de investigación de mercado teñen ferramentas para facilitar o campo online e, por outra banda, temos algúns dos referentes internacionais en neste eido, como é o caso dos amiguetes de Netquest.

Pouco a pouco a investigación online vai gañando adeptos. Pouco a pouco os parceiros atopan interesante esta solución que é rápida e barata. Agora bem… o valor engadido xa non está nestas técnicas estandarizadas onde só se pode ir a prezo. A chave estará na investigación cualitativa e serán os Edgar e Adolfos, que agora andan pensando e escrebendo (definindo o campo ou marco) quenes marquen a pauta (para mostra un botón) . Lamentablemente os Sociógolos, Psicólogos e ITM estamos demasiado lonxe da tecnoloxía. E voltamos ao comezo: Á etnografía virtual.

Un dos poucos vínculos que me ligaba ao pasado finalizou fai uns días coa presentación do Primeiro(?) Informe sobre “Inhibidores de uso de las TIC en la sociedad española“, un proxecto que me pareceu atractivo cando lía os fermosos estudos da desaparecida iSociety e que medrou ao carón de boa música e mellor xente.

Dito o cal… non quedo moi conforme e satisfeito coas conclusións… e intúo que de haber novos informes cubrirán as lagunas que este deixa aberto. Dicer que a idade é o aspecto fundamental á hora de incentivar o uso das TIC é xustificar un lugar común, algo que, lamentablemente, aínda non podíamos facer no estado. Coñecer e comprender cal é o modelo de apropiación social da tecnoloxía pareceme fundamental!!! Deste xeito, os dous grandes retos para os próximos meses seran identificar e construír modelos e sistemas de indicadores que permitan medir o grado de apropiación social da tecnoloxía e tentar avanzar en indicadores cualitativos da sociedade da información.

Logo de pechar etapas… toca comenzar novas aventuras. Dende fai moito tempo levo escoitando falar desta xente, e nada malo! Polo que cando uns e outros me comentaron posibilidades de traballo, pouco me faltou para suplicar…

Endelí, convírtome nun máis de The Cocktail, na súa sección de Analysis, onde estaremos facendo cousas bonitas e divertidas… xogando cos límites do posíbel e, sobre todo, aprendendo sen parar. Os primeiros días coido que serán dias de desaprendizaxes, de desintoxicación de vícios e procesos e doutro xeito de percibir e practicar a investigación e a organización laboral (pero tamén da propia existencia).

So: Hey Boys; Hey Girls, Superstar Djs…. here we go!

Hoy fué mi último día en Ikerfel, un instituto de investigación de mercado e marketing estratégico en el que he trabajado los últimos meses como técnico de investigación, aunque en mis tarjetas pone algo así como “responsable de investigación”. Quede constancia de que soy yo el que se va, algo que sin duda condiciona mucho mi percepción de las cosas… y me voy porque he encontrado algún lugar donde creo que podré divertirme más, trabajar más a gusto y, sobre todo, aprender… pero también me voy por la necesidad de recuperar espacios de mi vida privada a los que en estos últimos nueve meses he tenido que renunciar. Pienso en espacios… pienso en tiempo, en fines de semana, en tardes y noches (y, lamentablemente, madrugadas!), pienso en las apenas 48 horas en casa (Galicia) desde el puente de noviembre… pero también viene a mi mente el “coste de oportunidad” de ese tiempo “extra” empleado en mi trabajo: artículos sin escribir, convocatorias a las que no he podido asistir, etc.

Dejo atrás un grupo de personas con las que he compartido demasiadas fatigas, que me han enseñado y de las que he aprendido mucho más de lo que nos imaginamos. Gente con una capacidad de trabajo y de sacrificio increíble. Todos ellos y todas ellas son muy analógicas, pero si llegais a leer esto: “Gracias! Lo habéis hecho muy llevadero!”.

Salía hoy, mi último día, cuarenta minutos más tarde de mi hora… con una botella de Marqués de Cáceres del 98 (vino de las grandes celebraciones), que había llevado para despedirme de mis compañeros/as, en la mochila: simplemente no había ánimos, energías, ganas… ni tiempo para descorchar, oxigenar y brindar. Mi deseo, ahora que venimos de despedirnos para siempre, es que estas buenas gentes de bien tengan un futuro no muy lejano.

Me hubiera gustado poner por escrito muchas cosas: la explotación laboral en la sociedad de la información y del conocimiento, modelos de liderazgo de Weber, cultura de empresa, clima y ambiente laboral, relaciones de poder, gestión de los recursos humanos, motivación, formación y largo etcétera. Pero la prudencia y el hastío hacen que desista de ello.

Así, se cierra una puerta, una etapa de la que interemos quedarnos sólo con los buenos recuerdos… y el futuro invita a ello…

Adiós Ikerfel, Adiós Ikerful

PS.- O único post deste blog escrito en castelán. Permítaseme a licenza… non o tomarei como costume.

Hoxe é o meu último día no meu traballo dos últimos meses. Metín todos os meus estudos en duas caixas e mandeinos a quén os tiña que mandar. Recollín os meus libros, bolígrafos, o meu lapiseiro da festa da istoria de ribadavia… libro os caixóns e tento deixar as miñas cousas en orde. De non ser polo que é, ate me daría moita pena. Pero por ser o que é, a mágoa é só un sentimento máis a engadir na lista. Aínda me queda limpar o portatil, deixalo sen rastros, sen os meus programas, fotos e demáis…

Mentres tanto, a lista de cousas a facer medra. Ler, escreber, pensar, facer, ollar… por diante algo máis dunha semá, na que Moby fará moitos Kms, na que agardamos olhar, logo de demasiado tempo, a ría de Vigo… logo a de Bueu, logo a de… i é que o Futuro…

Agardar. As esperas nunca foron do meu agrado. Non me gusta facer cola no super, no cine, na casa do libro ou na exposición de turno. Nembargantes, grazas a esta profesión tan peculiar que temos, un aprende a pasar o tempo contemplando… contemplando as cestas da compra da xente, contemplando como pasean polos corredores do supermercado, escoitando cómo falan de determinadas películas/actores/directores, dos libros que mercou ou das exposicións que foi a ver. Ten moita razón un dos meus compañeiros de choio: somos cotillas sociais.

Neste caso tócame irme desvinculando dun emprego pouco a pouco. As miñas carpetas cada vez son menos e vounas liquidando xa no medio da apatía, mentres miro como os meus compañeiros e compañeiras cada vez teñen máis choio, en parte porque hai unhas costas menos sobre as que botar choio. Mentres, eu agardo. Párome a tentar interpretar os procesos, as relacións de poder, trato de pensar que faría Mckinsey se entrase nunha empresa coma esta e penso que me gustaría que Salva ou Mario entrasen a cotillear. Fora seica chove… o muro está mollado e agardamos polas festas.

Hai pequenos intres de placer… pequenos e poucos. Onte, mediante o uso da aplicación de correos Online, enviei un burofax á miña xefa notificando a miña intención de deixar a empresa, algo que coido que ninguén agardaba… algo polo que levaba agardando demasiado tempo.

Paladear este imprevisto e ver como medra o nerviosismo no meu entorno é unha pequena victoria… en 14 días unha avaliación máis minuciosa.

O futuro é fresco, sabroso e apetecíbel…

Hoxe, by Tiscar e port666, lembro un dos moitos motivos de refexión que o libro de Sennett deixou na miña conciencia. Sennett analiza o traballo na sociedade postcapitalista, onde o emprego esixe unha adicación pouco menos que escrava. Neste contexto, quenes non temos (excesivos) lazos familiares, quenes non temos responsabilidades ao chegar a casa (máis aló de decir: conxelador, telepizza ou telechino) competimos contra quenes sí as teñen en desigualdade de condicións.

O certo é que eu miroo dende outra perspectiva… considero que son un privilexiado por poder adicame profesionalmente ao que de outro xeito sería unha aficción, e asumo con estoicismo o prezo a pagar. Pero se miro ao meu redor (e non sinalo a ninguén eh!) miro máis proxectos en marcha dos que xamáis poderíamos asumir, miro pilas de libros moito máis longas do que poderíamos ler, e miro unha “calidade de vida” notabelmente diferente da que outros (os mais) entenden.

Acadar o equilibrio e non perdelo é, posibelmente, o exercicio de moda.

Hoxe o meu xefe quitoume un dos meus privilexios. Por razóns que aínda non entendo bem, son un dos poucos na miña empresa con Ordenador (si, o PC de toda a vida). O caso é que o PC chegou á miña vida en primeiro de carreira, fai 10 anos. Dende entón escrebo só con PC, teño unha velocidade cando menos axeitada… e sobre todo, teño unha concepción non lineal do texto. Eu adoito escreber… e mover párrafos, reformular ideas cando, unha vez rematado o texto, non me gusta a visión global. Acostumo a ampliar, reducir, correxir… e dirás ti ¿onde está o raro? ¿non é isto o que facemos todos?

Pois como dicía, hoxe o meu xefe quitoume un dos meus poucos privilexios. Hai unha parte do meu traballo que teñoa que facer empregando boligrafo, papel e tesoiras. Non, non traballo facendo traballos manuais, nin moito menos… pero é o que hai: escreber para adiante.

Párate a pensar: escreber 15 folios de xeito lineal ¿eres capaz? Os meus compañeiros adquiriron una capacidade admirábel: son capaces de escribir un bó documento de 150 páxinas do tirón. Sen vista “atrás”, sen modificar máis que as faltas de ortografía. Eu, sinceiramente, son incapaz, cando menos sen que isto teña unha repercusión notábel na calidade final do documento… pero claro… un supón que ten certas limitacións