Contos de estrelas e limons

Non é a súa mellor canción… pero é un vídeo fermoso… que, como non, mírase mellor en unvlog. (Máis vídeos na súa canle de YouTube).

Seguindo o mítico: “Coñeces a…?” seguro que ninguén coñece a este grupo… cando menos pola súa música… pero paga a pena ver como se aproveitan do tirón dos frikis que flipamos coa película. Lol!!

Digan o que digan dende diferentes esferas. Diga o que diga Ramoncín, Bisbal ou Jesús Vázquez, a cuestión é que a música sigue dando cartos. Son dous os informes, vía eMarketer, que apuntan a un saudábel mercado da industria musical, que lonxe de estar en crise, consegue incrementar o seu volume de negocio… e mostra disto son os euriños que a SGAE dí recaudar no pasado ano 2006.

¿Cál é a pauta que hai detrás de todo isto? Sen dúbida algunha a dixitalización. Dóbrase o facturado por música dixital, segundo o “Digital Music Report 2007” , i é que a penetración de dispositivos multimedia, en xeral, e de reproductores de MP3 medra de forma apabullante. Móviles con MP3, Coches con MP3 de serie… e diferentes canais de distribución. Para que logo nos digan estes marabillosos señores que a tecnoloxía está confrontada coa música… e o peor, os nosos políticos entran, tragan e non cuestionan unha realidade que, sinceiramente, é bastante evidente.

O meu chart particular do comezo do ano ten nomes propios, entre eles o abuelo Andre Williams que firma un impresionante traballo, non só pola idade que ten, senón polo ritmo e flow q mantén. Unha posta en escea impresionante para uns días de tempo atípico, de frio morno e traballo pausado. Paga a pena gastar os cartos… ou o tempo nos lugares de costume para desfrutar desta pequena delicatesem.

Vía guerrilla chego a unha fermosa páxina que gustará a todos aqueles que teñen un cacharriño destes. Aos que non, igual non lles fai tanto chiste, pero non deixan de ser fermosos os vídeos ahí amosados. A Capitulo seguro que lle gusta.

Coñecín ao sobriño do demo no tempo que estiven en BCN. En tres meses mireino tres veces, duas en pubs e unha nas festas da mercé. Gustoume moito a súa posta en escea e coido que paga a pena que lle botes unha ollada ao seu maxistral videoclip do hit “Que bailen los robots”, tamén coñecido pola pegada do seu estribillo a chichiperendengue.

Podes acceder ao vídeo en YouTube ou ir ao arquivo bó, que pesa máis pero paga a pena a definición, está eiquí

Eu fun un dos privilexiados. Chejei co tempo xusto de colarme na cola, colar a uns vigueses e situarme ben preto do escenario, a sete filas mais ou menos. Tamén fun un privilexiado porque alguén tivo a bem pagar por min os 35€ da entrada… 35 euros, porque de ter que pagalos eu non ía nin de coña. Pero bueno, pagou a pena… Goldfrapp comezou a tocar nun local con media entrada, con xente que non coñecía ao grupo e con moita forza. Non sei porqué pero o escenario era moi “apple”, blanco e de deseño… cairon catro cancións e ao comezo da quinta alguén cortou a corrente do pazo e rematou o concerto. Nadie entendía nada, nadie dixo nada e os técnicos comezaron a desmontar parte do escenario… inenarrable (ou como se diga).

Coldplay fixo un concerto moi bó. A posta en escea estaba currada (unha macropantalla detrás ao estilo U2) e fixeron un bó show. Chris medra no escenario, corretea dun lado para outro, pendúrase de barandillas, toca ao público e fai corear todas e cada unha das cancións ao persoal. O mellor foi un pequeno concertiño que fixeron no medio das distorsións. Tres cancións acústicas, con guitarras, piano e harmónica… pouco máis… i é que non lles fai falla moito máis… en fin, un pedazo concerto

En fin, coincido coas análises, un pedazo de concerto… e o bó se breve…mellor.

Por outra banda… non deixa de chamarme a atención a cantidade de frikis que facíamos varias cousas cos móviles. Por un lado moita xente chamaba aos amigos (supoño que aos amigos e non a descoñecidos) ao longo das diferentes cancións, sobre todo nos hits. Outros, os menos, empregaban a videochamada (só localicei a un). Os mais sacaban fotos do concerto con cámaras de dubidosa calidade. Moitisima cámara dixital, moitas fotografías como estas e moitos vídeos grabados con cámara dixita e videocámara. En moitas ocasións mirabas cara o escenario atopabas cun cento de pequenas pantalliñas… en fin, ríome eu dos DRM! ¿e que aínda non se decata nadie que isto e imposible de controlar? D

Levo cousa dun mes engaiolado con este grupo. Lembranme moito non sei a qué… o feito teño un bucle no winamp con Sigur Ros, Cocoroise e MyDearFlotsam e non son quén de salir del. Axuda, pro favor. A Cocorosie todo o mundo os coñece, son famosos e xa teñen un par de discos na rede, digo no mercado, pero eu gostaría falar dos que ningúen coñece, de Dr.Flotsam…

My Dear Flotsam puxeron a banda sonora da miña boda. Si, a miña dona quería a Neil Hanson, eu a stuart e iranzu… e acadamos o consenso con my.dear.flotsam… tocaron tres cancións… Son amigos, ex-compañeiros de piso, cuñado, blablabla… e para que negalo… non o fan nada mal. Na web, os mp3 para baixar e tostar, se alguen os quixer. A miña favorita… in the other side e Gracepart2.

Non foi igual que fai un ano. Desta vez o cartel era outro… menos espectacular, pero… menos da unha pedra. O mellor, pra que negar a evidencia, foi o concerto de athom rumba: grupo de euskadi, con bó directo, con cancións e con show. Decepcionante a habitación bermella e moito millor do agardado os domingueros.

La Buena Vida deu un deses concertos que fan historia e que provocan histeria. Iranzu cantou todos os hits no que era o último concerto ata que o ano que ven, xa sen o seu embarazo, volten coas novas cancións, que, todo hai que dicilo, non foron o mellor do concerto. Crearon ambiente, empatía co público e fixeron esquecer o calor, o cansanzo e sobre todo souberon evitar a frialdade e lexanía dos concertosdos festivais. Simplemente, e como case sempre, xeniais.

Morcheva = presuntuosos e aburridos.

E o fin de festa foi o show de Beck. Non foi, musicalmente, o mellor concerto… pero sí foi un show increíble. Algunhas fotos en flickr

Ía a unha pseudoaxencia de viaxes a coller uns billetes de avión que, por outro lado, non sei se poderei usar… había unha longa ringleira de persoas agardando e camiñei pola planta baixa do centro comercial, e topei cun pequeno concerto de Ivan Ferreiro. Mireino dende lonxe, na súa nova posta en escea logo do ¿fin? dos piratas. E gustou… non son os piratas, pero continúa sendo a súa voz, o seu estilo, o seu “xeito”.

Desfruto do disco, pouco a pouco, faltalle algo, aínda non sei bem que é, pero convénceme. O mellor, a súa web, na que está integrado un blog ¿persoal? de Iván… a ver o que dura, pero dende logo é algo interesante, ver ós músicos escribindo sobre o que fan (ou o que non fan)…