Contos de estrelas e limons

Onte fun ao meu primeiro meeting da Fundación Bankinter, un sitio cheo de xentes intelixentes, sobre todo os dous ponentes. Facía tempo que non escoitaba a xente brillante falar de dous temas tan peliagudos como son o envellecemento da poboación e a migración.

O resumo executivo da publicación e a propia publicación están na web, así como as conferencias de onte. Eu fiquei preocupado polo impacto da transición demográfica e o seu mix co fenómeno migratorio. A meirande parte dos asistentes mostrabase un pouco aliviados ao comprobar cómo o impacto da inmigración e das súas primeiras xeracións será fundamental para o mantemento do estado de benestar (ou o que queda del) no estado.

Agora bem, o caso de Galiza é complicado. Cunha tasa de natalidade baixísima e cunha poboación envellecida os escenarios a 10 ou 20 anos son desoladores. Se a isto se suma a escasa recepción de inmigración e, sobre todo, a alta emigración dunha xeración cercana ao baby boom… ai, ai, ai.

Escenarios para meditar, sobre todo os de arriba, máis creo que este non é un tema de interese social, cando menos polo de agora. Grñf.

Vía Edgar chego a unha das iniciativas máis fermosas que mirei nos últimos tempos. Donación post mortem da propiedade intelectual das obras ao dominio público. Creo que absolutamente todos deberíamos asinar… e pegar nos nosos DNI’s…

E a política chega aos novos medios… e iso significa que vía Facebook nos acribillan a causas que non nos interesan… que seica hai algúns que empregan twitter, blogs e non sei cantos cacharriños máis… o fetichismo da tecnoloxía, non cabe dúbida. O caso é que vía Juan Varela chego a un vídeo que está facendo as delicias da rede e con razón: ben editado, con un moi bó argumento… con unha morea de pezas do noso imaxinario cotián (Hebie e Scarlett, por poñer dúas das miñas)… e tan simple como pegadizo. Escoitao, fai o favor, como simple exercizo de curiosidade ociosa (se non o fixeches xa). Cabe sinalar que este é, polo de agora, o video viral do mes con maior impacto, superando con moito á Flashmob da estación Grand Central.

Hoxe, neste caso no blog do tamén mediático Maxim Huerta, chego á proposta dos amigos dos socialistas… digo de Zapatero. Continuando cunha campaña electoral na que todo xira entorno a un líder, deixando ao suposto proxecto, deixando ao partido nun segundo plano. Non sei, nin podo votar a Obama, nin podo votar a ZP (por motivos moi diferentes)… polo que a min isto nin me ven nin me vai. Mais… as comparacións son odiosas:

Hai xente á que lle pasa moitas cousas, si… xa sabes, xente que vive auténticas vidas líquidas (signifique o que signifique isto). Nos últimos tempos desfruto coas andanzas do tandem de inmigrantes mexicano-extremeño de investigación social (na que, por certo, tamén son inmigrantes procedentes da comunicación e ciencias “duras”) que se constitúe na élite investigadora da CMC. Realmente poderían escreber unha novela postmoderna de cabalerías i é que a vida do investigador é así de dura. Poden pasar todo o día de carallada, desfrutando do que fan… pero de vez en cando pasan cousas desagradábeis cos de verde, como antes pasaba cos de gris, azul, milicos, ou chámelle un como queira.

Hai golpes que doen, pero tamén doe a inxustiza e a discriminación. Esta vez era un ser humano que, posiblemente neutralizase a súa nacionalidade coa súa profesión pero… cantas tardes, cantas noites non pasan cousas similares que non nos doen tanto porque non compartimos chelas co afectado, ou coa afectada. Remata o fermoso poema que escolle Elisenda: