Contos de estrelas e limons

Pásanos sempre… en vida, loamos aos escritores, músicos e membros da farándula mentres están na cresta da onda, e só voltan ás primeiras paxinas dos xornais… e ás mentes dos lectores… o día, a semán na que morren. Sempre gostei de Angel González… descubrino, como tantas outras cousas, grazas a unha mestra de literatura moi pequerrechiña que se chamaba Celia. A Celia descolocábaa que cando estábamos en plena adolescencia hormonáica interrumpísemos as súas explicacións do “Cantar del Mío Cid” para preguntarlle sobre a relación entre González e Goytisolo, sobre os irmáns “Marias”, sobre Truman Capote, Benedetti ou Faulkner. Conseguíamos que durante 15 minutos se lle iluminase a mirada, esquecese o “libro de texto” e as súas fichas, e comezase a falar como dun amor de mocidade: cunha mezcla de agarimo e paixón e unhas pequenas pingas de saudade.

Ao cuarto de hora os remorsos facían que voltase ao “Mio Cid”, mentres nos rematábamos de anotar no canto das libretas nomes de autores, de libros, de movementos que buscaríamos logo na bibliotéca pública. Estou certo que no canto dunha libreta aínda está Angel González. Igual está preto de Goytisolo, de Gil de Biezma, Valente ou Claudio Rodríguez… igual hai frechas entre eles… igual hai libros mal asignados… igual están anotados os códigos extranos das bibliotecas…

Si, isto é o que dicía Yosi na mítica cinta dos Suaves… pero neste caso é só un berro de media blogosfera na búsqueda da tan querida audiencia:

[Vía CiberSomosaguas]

Da importancia dos símbolos saben moito os antropólogos… pero todos recoñecemos a importancia de que un dos símbolos da rede galega mude moito máis que de aspecto. Parabems a Vieiros, a toda a xente que está detrás e aos que estiveron!

Hai xente á que lle pasa moitas cousas, si… xa sabes, xente que vive auténticas vidas líquidas (signifique o que signifique isto). Nos últimos tempos desfruto coas andanzas do tandem de inmigrantes mexicano-extremeño de investigación social (na que, por certo, tamén son inmigrantes procedentes da comunicación e ciencias “duras”) que se constitúe na élite investigadora da CMC. Realmente poderían escreber unha novela postmoderna de cabalerías i é que a vida do investigador é así de dura. Poden pasar todo o día de carallada, desfrutando do que fan… pero de vez en cando pasan cousas desagradábeis cos de verde, como antes pasaba cos de gris, azul, milicos, ou chámelle un como queira.

Hai golpes que doen, pero tamén doe a inxustiza e a discriminación. Esta vez era un ser humano que, posiblemente neutralizase a súa nacionalidade coa súa profesión pero… cantas tardes, cantas noites non pasan cousas similares que non nos doen tanto porque non compartimos chelas co afectado, ou coa afectada. Remata o fermoso poema que escolle Elisenda:

Dende que lle escoitei a JJ o concepto namorei del, aínda que co tempo comprendín que un dos seus conceptualizadores no estado foi Pjorge, e unha busca no google amosa que son moitos os seguidores desta práctica que tan bós resultados lles debe dar aos editores. No meu caso a “The Pila” ten especificidades dignas de mención:

1.- Existen tres “The Pilas”: Unha na mesa do traballo (a máis pequena), outra na mesa dende onde escrebo (”desk” da casa= a máis grande, na foto) e outra no Salón da casa. A única especializada é a do salón, onde están os libros en galego.

2.- O tempo de permanencia dun libro na pila é de 2-3meses como máximo. No caso de non avanzar nese tempo, o libro camiña coa cabeza baixa cara á “The andel”, lugar onde permanecerá collendo pó ate que algunha cita extraña acuda a liberalo de novo.

3.- As pilas tenden a reproducirse. Nace unha xeral (no meu caso a da foto), e conforme pasan os días, esta pila tende a extenderse ate a habitación, cuarto de baño… e moitos máis sitios non hai. De cando en vez, unha forza externa chamada “orde” fai que a pila medre ata graos insospeitados ao reunir ás diferentes pilas da diáspora.

Non sei quen fala mal das compras electrónicas. Logo de darlle moitas voltas e consultar ás persoas que teño cerca que saben do tema… decidín mercar unha cámara xeitoxiña, unha “bridge”, que combina o mellor das cámaras compactas co mellor das cámaras grandes… sobre todo por un fermoso obxectivo de 10X. Alá fun eu a unha moi boa tenda electrónica que despacha rapido rápido… tan rápido que en vez da FUJI FINEPRIX 5600 que paguei me mandaron unha pequerrecha Canon 850IS cun xeitoso pack que inclúe unha tarxeta dun xiga, funda, batería de recambio, cargador de batería, etc. A diferencia no prezo é notabel (podería mercar duas Fuji) e estou desconcertado. Gústame a pequerrecha canon, que segue as indicacións que o wei me deu… pequena, compacta e boa… non hai que cargar con ela, non hai que levala nunha bolsa específica, non hai que facer máis que metela no peto… mais nembargantes gostaba da camara grande cun bó obxectivo… ¿Qué fago?

Polo de pronto estamos a tentar poñernos en contacto coa tenda, para saber que raios pasou… cecais alguén no mundo ande cunha Fuji no lugar dunha Canon… pero o servizo de atención ao cliente é tan lamentábel como o de distribución. Mercar na rede as veces ten sorpresas… neste caso creo, e só creo, agradábel.

[Pro, Pro, Pro… I’m Pro]

volta á cidade. Estes días pegueime un par de viaxes ao eixo atlántico para duas moi boas causas, bodas e encontros. Sempre é extrano voltar a cidades coma compostela, esta vez da mán dunha organización impecábel que nos entretivo ata deixar as neuronas completamente cansas e saturadas. Cando un prende o ordenador, ao carón de Javier e Mónica, en serio, da pereza escreber. Son moitas as cousas a destilar, e moitas as ideas que teñen que reposar e moitos conceptos escritos na libreta para ver de onde saen.

Pero coincido coa análise que fan moitos, entre eles a propia Mónica, o mellor de todo son as persoas que están detrás, neste caso, dos blogs. Foi un pracer poñerlle cara a moitos (e permitideme que non enlace) e foi un pracer departir tranquilamente con outros moitos… enterarme de cibermaruxeos, máis dos que podía imaxinar, e ver as boas persoas (riquiñas ou raritas) que están detrás das verbas que un adoita ler á coitío.

Saúde a todos!

Bueno… pois pasou. Un coche agardaba abaxio do meu portal con Fernando Berlín, e logo das presentacións fumos a polo terceiro en cuestión, un tal Javier que se supuña que eu tiña que coñecer. No coche, cruzando de punta a punta a cidade, falamos de todo un pouco e Javier comenta que o seu fillo administrou durante un tempo nodo50, é dicer, eu tíña que coñecelo… e tanto… Logo de facer a asociación de apelidos, tampouco debe haber tantos Sádaba… decateime que era o pai dun bó colega. En fin, cousas da vida.

No estudo, moi cutre, todo sexa dito, agardaban Paloma Aznar (Vampirella) e un deseñador de moda que non coñezo. Co tempo entraron duas Anas unha de comunicación de match.com e outra da asociación protégeles, moi boa xente e con ideas moi interesantes. Abaixo agardaba Lucía Echeverría, que seica ten un blog, pero non lle preguntei cal era. O mais curioso foi cando entrou Juanjo de la Iglesia que resultou ser o director do programa.

Eu senteime entre o público, ao igual que Ana - Protégeles, e desfrutei dun debate caótico e do documental no que finalmente só sae o wei Edgar Gómez, ainda que ten moita gracia… Helena Resano preguntoume sobre a deshumanización e eu falei de Barry Wellman e dos estudos que hai sobre os rapaces na sociedade da información… tentando lanzarlles argumentos aos do “ruedo” e tentando artellar un discurso coherente sobre a virtualidade, a copresencia e bla bla bla.

En fin, unha experiencia moi interesante, na que coñecín a xente moi peculiar… pero coido que tivese preferido saír en Enfoque con Joan :S. O resultado sairá o día 23 de Abril ás 23.00 na Sexta. Supoño que algúen o colgará en Youtube ou GoogleVideo… ai señor, a onde imos chegar.

O meu compañeiro de pupitre falame dun “caso”. [É importante contar cos dados contextuais, traballo nunha escola de negocios… é dicer, a mentalidade empresarial está por todos lados, ata o punto de asustar]. Logo de analizar o Caso IKEA e ver como o proceso de compra e toda unha experiencia [quitante aos estorbos: os nenos ao entrar, o home pode ir á cafetería, poñenche a cafetería moi moi barata xusto antes de que teñas que ir coller a mercancía para que non estés canso, etc] coméntame o caso da “cidade dos nenos“. Esta experiencia ven de México e realmente é abraiante. Unha cidade en pequeno que, loxicamente, limita as suas funcionalidades ao consumo e ao traballo. Hai bancos, supermercados, aluguer de coches, medios de comunicación, medios de transporte… etc.

a idea é que cada marca subvenciona ou patrocina un dos establecementos. Por exemplo, Ponds patrocina o centro de beleza; Macdonals a hamburguesería, etc. Fico abraiado, en primeiro lugar coa naturalidade que comentan esta iniciativa en termos de fidelización de clientes dende que nacen. Eu mais ben penso na cultura do centro comercial que existe na periferia das grandes cidades. Onde eu vivo está este (por certo, edificado en terreos do caudillo), este outro, este novo… ou para que cortarnos… a lista é longa.

Dende pequenos os rapaces metidos nun centro comercial, nun “no lugar”, embutidos nunha cultura da mercantilización e do consumo… se xa o dícían os proverbios de Salomón: “instrúe ao rapaz no camiño, e aínda cando sexa vello non se apartará del”.

Vía TodoNada chego a un lugar da miña infancia. Segundo o ine está habitado por 608 persoas, e hai 32 mulleres mais ca homes. Agora bem, nesta parroquia do concello de Cabanas existe un blo bem coñeiro, Naraío Nazóm. Paga a pena pasarse e rir un pouco, aída que eu prefiro o post de foster ao da bosta que enlaza Mari Rien Tout. Ai que lembranzas que saudade… “se irán se perderán se irán se perderan como lagrimas en la lluvia…”